Category: ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ


Ναι ρε, ΔΡΑΧΜΗ!

 

 

Στο δίλημμα «ευρώ ή δραχμή» θα μπορούσα να απαντήσω μονολεκτικά λέγοντας:
ΔΡΑΧΜΗ.

Βέβαια, αμέσως μετά θα έγραφα σελίδες επί σελίδων για τα πλεονεκτήματα του εθνικού νομίσματος, επικαλούμενος βιβλιογραφία, οικονομικά στοιχεία και παραδείγματα.

Αλλά θα μου επιτρέψετε να θέσω μια σειρά από άλλα ερωτήματα, που θεωρώ ότι αναδεικνύουν το μέγεθος της πολιτικής απάτης που έχει στηθεί πίσω από αυτό το δίλημμα.

  • Ποιος είπε ότι το ευρώ δημιουργήθηκε για να υπάρχει για πάντα?
  • Ποιος είπε ότι το ίδιο το ευρώ δεν έχει ημερομηνία λήξης?
  • Ποιος είπε ότι το εφεύρημα του ευρώ δεν επιτέλεσε ήδη το καθήκον του και είναι η ώρα σιγά-σιγά να αποσυρθεί στο χρονοντούλαπο της ιστορίας?
  • Ποιος είπε ότι μπήκαμε στο ευρώ για να μείνουμε κιόλας?
  • Ποιος είπε ότι δεν πέτυχε η είσοδός μας στο ευρώ?

Εξηγούμαι:

1. Το ευρώ από τη φύση του και από τη λειτουργία του είναι ένα χρεωστικό νόμισμα.

Παράγεται σε ειδικό χαρτί και μελάνια της ΕΚΤ, δηλαδή με ελάχιστο κόστος.

Είναι αποσυνδεδεμένο πλήρως από τον λεγόμενο «χρυσό κανόνα» και επομένως, η αξία του είναι ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ λογιστική. Η αξία του νομίσματος δεν αντιστοιχεί σε χρυσό.

Δηλαδή είναι…αέρας. Δεν πρόκειται περί πραγματικής αξίας αλλά περί λογιστικών συμψηφισμών αξιών στις συναλλαγές.

2. Περαιτέρω, το ευρώ είναι νόμισμα που παράγει από την στιγμή της παραγωγής του, χρέος. Πώς γίνεται αυτό; Να η απάντηση:

Το ευρώ «κόβεται» από την ΕΚΤ.

Αλλά η ΕΚΤ (από τις ιδρυτικές συμβάσεις της ΟΝΕ) δεν μπορεί να είναι απευθείας δανειστής κρατών.

Η ΕΚΤ υποχρεούται να δανείζει με το βασικό παρεμβατικό επιτόκιο (αυτή τη στιγμή 0,75%) τις εμπορικές τράπεζες κάθε κράτους.

Στη συνέχεια, οι τράπεζες δανειοδοτούν τα κράτη, είτε με τη σύναψη δανειακών συμβάσεων (οπότε το επιτόκιο δανεισμού κυμαίνεται μεταξύ 3% και 6% και καθορίζεται με διμερείς διαπραγματεύσεις) είτε με την αγορά ομολόγων χρέους (οπότε το επιτόκιο δανεισμού προσδιορίζεται από τις χρηματαγορές κατ’ αρχή επάνω στο δίπολο «προσφορά-ζήτηση» και ανάλογα με την επικινδυνότητα της τοποθέτησης, αυτά είναι τα διαβόητα spreads).

Άρα, τελικά, ο αέρας που παράγει η ΕΚΤ καταλήγει να αποτελεί προϊόν δανεισμού, ο οποίος επιβαρύνει επιτοκιακά ένα κράτους περί το 4%-5%, κατά μέσο όρο.

Παράδειγμα: Έστω ότι η ΕΚΤ έκοψε 100€. Αυτά τα δανείζει στην τράπεζα Τ με επιτόκιο 0,75%. Η Τράπεζα Τ τα δανείζει με τη σειρά της στο κράτος Κ με επιτόκιο 5%. Άρα το κράτος, όταν θα έρθει η ώρα της αποπληρωμής, θα πρέπει να αποπληρώσει 105€. Από αυτά τα 105€, τα 4,25 θα τα κρατήσει η τράπεζα Τ, ως απόδοση του επιτοκίου της. Και τα υπόλοιπα 100,75€ θα πρέπει να τα αποδώσει στην ΕΚΤ.

Ας το δούμε με ερωταπαντήσεις για να γίνει σαφές τι σημαίνουν όλα τα παραπάνω:

Ερώτηση: Άρα, ποιος κερδίζει με τον τρόπο λειτουργίας του ευρώ?

Απάντηση: Οι τράπεζες και η ΕΚΤ.

Ερώτηση: Επομένως, το ευρώ παράγει χρέος?

Απάντηση: Ασφαλώς ναι! Άλλωστε, για να αποδοθεί 5% τόκος σημαίνει ότι απαιτείται ανάπτυξη περίπου 8%-10% στο ΑΕΠ της χώρας, ώστε αφαιρουμένων των λειτουργικών εξόδων, να απομένει κέρδος από την ανάπτυξη της τάξης του 5% που μπορεί να αποπληρώσει τους δανειστές.

Αλλά τέτοιας έντασης αναπτύξεις ΠΟΤΕ δεν παρουσιάστηκαν στα κράτη της ΟΝΕ, από την δημιουργία της μέχρι και σήμερα.

Ερώτηση: Επομένως, το ευρώ, δεν ευνοεί κράτη αλλά τράπεζες;

Απάντηση: Όχι, λάθος! Το ευρώ στην λειτουργία του ως δανειακό προϊόν, ευνοεί τις Τράπεζες. Αλλά ως μέσο συναλλαγών ευνοεί την παραγωγική υπερδύναμη της ΟΝΕ, την Γερμανία. Η Γερμανία με τον ισχυρό εξαγωγικό προσανατολισμό της, συγκεντρώνει τεράστια ποσά από τις εξαγωγές, τα οποία οι χώρες με ισχνή παραγωγική δομή αναγκάζονται να καταβάλλουν, για να αποκτούν αυτά που χρειάζονται. Από την άλλη πλευρά, οι χώρες που δεν έχουν ισχυρή παραγωγική δομή παρουσιάζουν εμπορικά ελλείμματα, τα οποία προσπαθούν να τα καλύψουν από την παροχή υπηρεσιών (πχ από τον τουρισμό) και από τον δανεισμό. Επομένως, η Γερμανία κεφαλαιοποιεί το κέρδος που παράγει το ευρώ, πουλώντας τα προϊόντα της, ενώ εμείς χρεωνόμαστε προκειμένου να τα αγοράσουμε, καθώς το έλλειμμα του εμπορικού μας ισοζυγίου δεν μας επιτρέπει την δημιουργία αποθεματικών κεφαλαίου από τον τομέα της παροχής υπηρεσιών.

Ερώτηση: Αυτό όμως είναι φαύλος κύκλος. Όποιος χρεώνεται διαρκώς κάποτε θα καταρρεύσει. Επομένως, το ευρώ, δημιουργώντας συνεχώς χρέη προς όφελος των ισχυρών, είναι τελικά ένα εργαλείο εκπόρθησης κρατών;

Απάντηση: Ασφαλώς. Το ευρώ φτιάχτηκε με τέτοιο τρόπο και λειτουργεί με τέτοιο τρόπο που δεν είναι μόνο οικονομικό μέγεθος. Είναι και πολιτικό όπλο. Δημιουργώντας χρέη, επιβάλλει πολιτικές. Και εν τέλει, αναγκάζει σε απώλεια εκφάνσεων της εθνικής κυριαρχίας των κρατών, προκειμένου για την εξυπηρέτηση των χρεών. Επομένως, όταν το ευρώ θα έχει επιτελέσει την πολιτική λειτουργία του, δεν θα υπάρχει και λόγος ύπαρξής του.

Ερώτηση: Άρα η ίδια η Γερμανία μπορεί αν φύγει πρώτη από το ευρώ;

Απάντηση: Ήδη στη Γερμανία η σχετική κουβέντα έχει ξεκινήσει και μάλιστα, ακούγεται πολύ το moto «εμείς ότι είχαμε να κερδίσουμε από την κρίση το κερδίσαμε, τώρα μπορούμε να αποχωρήσουμε από το ευρώ».

Ερώτηση: Άρα εμείς γιατί κοπτόμεθα για το ευρώ τόσο πολύ;

Απάντηση: 1. Γιατί οι πολιτικοί μας έχουν βγάλει τα λεφτά τους στο εξωτερικό και σε ενδεχόμενο επανόδου σε εθνικό νόμισμα και με την εφαρμογή αυστηρής νομισματικής πολιτικής, δεν θα μπορέσουν ΠΟΤΕ να επαναπατρίσουν αυτά τα κεφάλαια, και 2. Γιατί είμαστε τα ιδανικά θύματα και ψώνια, ευρωλιγούρηδες και ξενομανείς, κομπεξικοί και φραγκογλύφτες…

Ερώτηση: Αν γυρίσουμε στην δραχμή , θα σβηστεί το χρέος σε Ευρώ;

Και επειδή το επόμενο βήμα θα είναι μια γενναία υποτίμηση της δραχμής (τουλάχιστον κατά 50%) μέσα στην χώρα θα κοπούν 20-χίλιαρα και θα γεμίσουν τα πορτοφόλια μας! Αλλά πετρέλαιο, φυσικό αέριο, φάρμακα και τρόφιμα, όλα εισαγωγής(!), θα τα πληρώνουμε σε Ευρώ ή $-US!

Απάντηση: Δυστυχώς, ενόψει της υπογραφής των δανειακών συμβάσεων και του PSI, όλο το χρέος μας παγιώθηκε σε ευρώ και δεν παρέχεται η δυνατότητα του denomination, δηλαδή η δυνατότητα της μετατροπής του νομίσματος της οφειλής.

Ωστόσο, θα πρέπει να υπενθυμίσω, ότι η πρώτη δανειακή σύμβαση δεν κυρώθηκε ποτέ από τη Βουλή των Ελλήνων (κατά παράβαση του άρθρου 28 του Συντάγματος) και η δεύτερη δανειακή σύμβαση κυρώθηκε από υπηρεσιακή κυβέρνηση, η οποία δεν είχε την εξουσία να την υπογράψει (κατά παράβαση των άρθρων 37 παρ 3γ και 38 του Συντάγματος).

Επομένως, νομικά, οι εν λόγω συμφωνίες είναι άκυρες και η ακυρότητα είναι απόλυτη. Συνεπώς, εν τέλει, το χρέος θα μετατραπεί σε δραχμές και θα εξυπηρετηθεί κανονικά από το εθνικό νόμισμα, όπως συνέβαινε στο παρελθόν.

Ως προς την υποτίμηση, νομίζω ότι ήδη έδειξα έναν δρόμο για την γενναία…ανατίμηση της δραχμής και όχι για την υποτίμησή της. Δεν ασπάζομαι θεωρίες περί καταστροφικής υποτιμήσεως επειδή…έτσι μου λένε οι δημοσιοκόποι της κοινής γνώμης. Η διαχείριση του εθνικού νομίσματος είναι απόφαση πολιτική. Το αν ένα νόμισμα θα υποτιμηθεί ή θα ανατιμηθεί εξαρτάται από την πολιτική βούληση του κυρίαρχου κράτους. Επομένως, οι θεωρίες περί υποτίμησης είναι μόνο υποθέσεις εργασίας, αντίστοιχης αξίας με τις θεωρίες περί ανατίμησης.

Όσο για το πετρέλαιο και τα φάρμακα και όλα αυτά τα…καταστροφολογικά, υπενθυμίζω ότι υπάρχουν 2 τρόποι με τους οποίους τα κράτη συναλλάσονται μεταξύ τους. Ο πρώτος είναι με αγορές σε συνάλλαγμα και ο δεύτερος είναι με τη μέθοδο του clearing. Είναι η μέθοδος που χρησιμοποιούν οικονομικοί κολοσσοί όπως η Κίνα και η Ρωσία και επί της ουσίας πρόκειται για την αρχαία μέθοδο της…ανταλλαγής προϊόντων.

Κοιτάξτε, είναι πολύ εύκολο να παρουσιάζουμε δυσκολίες σε πράγματα τα οποία έχουν ήδη λυθεί με σχεδόν αυτοματοποιημένες διαδικασίες στον τομέα του Διεθνούς Δικαίου. Ακόμα κι αυτή η επιμονή να αποκρύπτονται οι λύσεις και να παρουσιάζεται η κατάσταση πολύ πιεσμένη και σχεδόν μονόδρομος είναι μια σκοτεινή μεθόδευση, που θα έπρεπε να σας βάζει όλους σε σκέψεις…

Σχετικό είναι και το θέμα μιας πρότασης που υποβάλλουμε αρκετοί (μεταξύ αυτών κι εγώ ήδη με την σημείωσή μου αυτή) σχετικά με την δυνατότητα ή ίσως και την αναγκαιότητα έκδοσης χρυσής δραχμής, τουλάχιστον για τις εξωτερικές μας συναλλαγές, ως κράτος.

Το ζήτημα της χρυσής δραχμής και του χρυσού κανόνα είναι περίπου ίδια αλλά και πολύ διαφορετικά.

Ειδικότερα, ένα νόμισμα που κυκλοφορεί ως αξία αντιστοιχούσα σε χρυσό, σημαίνει ότι, αν το πας στην Τράπεζα της Ελλάδας και ζητήσεις την αξία του νομίσματος σε πραγματικό χρυσό, τότε θα πάρεις τον αντίστοιχο χρυσό.

Επομένως, θα πρέπει το ύψος των κυκλοφορούντων νομισμάτων, το σύνολο του χρήματος που κυκλοφορεί σε μια χώρα, να αντιστοιχεί σε αποθεματικά χρυσού. Αυτό είναι ο λεγόμενος «χρυσός κανόνας».

Πχ αν το ευρώ ήταν νόμισμα σε αξία χρυσού, τότε εσύ θα μπορούσες να μεταβείς στην Τράπεζα της Ελλάδας με ένα χαρτονόμισμα των 100€ και να ζητήσεις να λάβεις την αντίστοιχη ποσότητα χρυσού.

Περίπου όμοια είναι η λειτουργία του χρυσού νομίσματος αλλά είναι επίσης και εντελώς διαφορετική ταυτόχρονα. Ο λόγος είναι απλός:

Το χρυσό νόμισμα δεν αποτελεί νόμισμα σε αντικατάσταση αξίας, αλλά αποτελεί το ίδιο το νόμισμα αξία καθ’ εαυτή, αφού είναι χρυσό.

Επομένως, η συναλλακτική συμπεριφορά στις δυο περιπτώσεις είναι εντελώς διαφορετική. Στην πρώτη περίπτωση (του χρυσού κανόνα) συναλλάσσεσαι συμπράττοντας σε ΥΠΟΣΧΕΤΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΠΡΑΞΙΑ, εκτιμώντας ότι η λογιστική αξία του νομίσματος αντιστοιχεί σε αποθεματικό χρυσού. Στην δεύτερη περίπτωση, όμως συναλλάσσεσαι με ΕΚΠΟΙΗΤΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΠΡΑΞΙΑ, αφού στην πραγματικότητα συναλλάσσεσαι με χρυσό. Δηλαδή, στην πρώτη περίπτωση μετατρέπεις την λογιστική αξία σε χρυσό, ενώ στη δεύτερη περίπτωση, μετατρέπεις το χρυσό σε λογιστική αξία.

Έτσι, η πρόταση για κυκλοφορία εθνικού χρυσού νομίσματος λαμβάνει υπόψη της μια άκρως αντίθετη παράμετρο σε σχέση με την έκδοση λογιστικής δραχμής.

Η έκδοση λογιστικής δραχμής (που δεν θα αντιστοιχεί σε αποθέματα χρυσού) σημαίνει ότι θα πρέπει να επιβληθούν αυστηροί νομισματικοί κανόνες για την εισροή και εκροή συναλλάγματος καθώς επίσης και να διασφαλιστεί ότι το νέο νόμισμα δεν θα γίνει αντικείμενο συναλλαγών στις χρηματαγορές, ώστε να μην δεχτεί πιέσεις και αναγκαστεί σε υποτίμηση.

Αλλά η έκδοση χρυσής δραχμής απαιτεί το νόμισμα να γίνει αντικείμενο συναλλαγών στις χρηματαγορές, ώστε λόγω ακριβώς της ενσωματωμένης αξίας του πολύτιμου μετάλλου από το οποίο έχει δημιουργηθεί και λόγω της τεράστιας ζήτησης σε χρυσό, να δεχτεί ανατιμητικές πιέσεις και τελικά να ανατιμηθεί!

Έτσι η χρυσή δραχμή, αν ξεκινήσει, χάριν παραδείγματος, στην ισοτιμία 1 χρυσή δραχμή = 1200 ευρώ, τότε με την είσοδο του νομίσματος στις χρηματαγορές, το νόμισμα αυτό, λόγω ζήτησης, θα αποκτήσει αυτόματα προστιθέμενη αξία, που τουλάχιστον θα διπλασιάσει την αξία του μέσα σε λίγες ώρες!

Για να το καταστήσω πρακτικό το ζήτημα, ώστε να γίνει αντιληπτό:

Η Ελλάδα εκτιμάται ότι έχει διαθέσιμα κοιτάσματα χρυσού, ύψους περίπου 28 δις ευρώ. Εάν αυτό τον χρυσό τον μετατρέψουμε σε χρυσό νόμισμα, τότε μέσα σε λίγες ώρες και με την τεράστια ανατιμητική πίεση που θα ασκηθεί στο νόμισμα (λόγω ζήτησης) η Ελλάδα θα μπορεί να διπλασιάσει ή ακόμα και να τριπλασιάσει την λογιστική αξία του νομίσματος και επομένως, να κεφαλαιοποιήσει κέρδος, το οποίο θα προέρχεται ουσιαστικά από την εμπορία χρυσού.

Ωστόσο, αυτό το κέρδος είναι διπλό για τον επίσης απλό λόγο: Στις χρηματαγορές δεν θα ρίξουμε ΟΛΟ το ποσό των χρυσών δραχμών, γιατί αυτό αφενός θα δημιουργούσε πληθωριστικές πιέσεις στο νόμισμα και αφετέρου, λόγω υπερπροσφοράς, δεν θα αποκτούσε την αναμενόμενη προστιθέμενη αξία.

Ρίχνοντας στις αγορές ένα ποσό ικανό να κάνει τους πάντες να ελπίζουν ότι «θα αγοράσουν χρυσό» αλλά ταυτόχρονα πολύ μικρό σε σχέση με το υπόλοιπο του αποθεματικού μας, τότε…θα είχαμε διπλασιάσει ή και τριπλασιάσει την αξία του χρυσού, που θα είχαμε ακόμα στα χέρια μας! Δηλαδή, θα είχαμε διπλασιάσει ή και τριπλασιάσει την οικονομική ισχύ της χώρας, χωρίς ποτέ να μεταβιβάσουμε τον χρυσό της!

Πάντως, το σημαντικό ΔΕΝ είναι το πώς θα διαχειριστούμε εμείς μια εθνική, λαϊκή δραχμή αλλά το πώς διαχειρίζονται κάποιοι το ευρώ. Εχθές δεν πρόλαβα να γράψω ότι ίσως το ευρώ να είναι ένα -από τη φύση του- θνησιγενές νόμισμα, από το οποίο πρώτη η Γερμανία θα θελήσει να αποχωρήσει για να κεφαλαιοποιήσει τα οφέλη της.

Και σήμερα έσκασε η είδηση, που μπορείτε να δείτε εδώ

Οπότε τώρα, έχετε ακόμα περισσότερες ενδείξεις για το ποια θα πρέπει να είναι η επιλογή μας στο δίλημμα «ευρώ ή δραχμή» και πόσο άσχημο παιχνίδι παίζεται στην πλάτη του λαού, από λαμόγια, δημοκόπους (όχι δεν έκανα λάθος, δημοκόπους ήθελα να γράψω) και ύαινες, που τόσα χρόνια ζουν και δρουν παρασιτικά επάνω στο σώμα αυτής εδώ της χώρας και τώρα κόπτονται να μας πείσουν να μείνουμε στο ευρώ…

ΠΗΓΗ http://nomika-analata.blogspot.gr/2013/05/blog-post_8.html#ixzz2SgiXbhu2

(ανανέωση)

Οι οικονομικές εξελίξεις ,όσο σημαντικές και αν είναι ,δεν παύουν ν’αποτελούν μέρος ενός γενικότερου πλαισίου γεωστρατηγικής και κυριαρχίας. Μπορεί η Γερμανία και  οι Τράπεζες του Λουξεμβούργου και του Λιχνεστάϊν να ωφελούνται πάρα πολύ  από την μεταβίβαση κυπριακών καταθέσεων σ’αυτές αλλά  αυτή είναι  μόνο μία από τις βασικές παραμέτρους του προβλήματος.

Στην περιοχή ,που είναι ένα μεσογειακό τρίγωνο του διαβόλου από γεωπολιτικής πλευράς , δραστηριοποιούνται ισχυρότατοι παίκτες . Πρόσφατα είδαμε ένα από αυτούς ,το Ισραήλ ,να ζητάει ευγενικά συγγνώμη από την σύμμαχο,φίλη και συγγενή τους Τουρκία.

obama-netanyahu

Υπάρχουν επίσης τεράστια κοιτάσματα φυσικού αερίου μεγάλο μέρος των οποίων ανήκει στο Ισραήλ . Οπου Ισραήλ βλέπε και ΗΠΑ . Για να τα μεταφέρει χρειάζεται αγωγούς. Οι αγωγοί περνάνε αναγκαστικά από την Κύπρο.

cyprus  pipelines

Η οικονομική εξαθλίωση του κυπριακού λαού ωφελεί βέβαια ορισμένα βόρεια κοράκια αλλά  έχει και  συγκεκριμένους σκοπούς . Τι πρέπει λοιπόν ν’αναγκαστεί να κάνει η Κύπρος .1) Ν’αναγκαστεί να ενοποιηθεί με το κατεχόμενο τμήμα του νησιού,αποδεχόμενη το σχέδιο Αναν ή κάποια χειρότερη εκδοχή αυτού 2) Να επιτρέψει την δημιουργία αγωγών που θα μεταφέρουν το φυσικό αέριο(ή και τα πετρέλαια) στην Δυτική Ευρώπη μέσω Τουρκίας .3) Να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ 4)Να δημιουργήσει οικονομική ζημιά στην Ρωσία και 5) Να γίνει μια μεγάλη αγορά για τα γερμανικά προϊόντα.

Βλέπουμε εδώ ότι τα συμφέροντα του Ισραήλ και των ΗΠΑ εξυπηρετούνται με την μεταφορά φυσικού αερίου και πετρελαίου μέσω της Τουρκίας ,όπου νιώθουν ασφαλείς . Η εξάρτηση της Δυτικής Ευρώπης από ρωσικό  φυσικό αέριο  δεν αρέσει καθόλου ούτε στην Γερμανία ούτε στις ΗΠΑ και το μόνο αντίδοτο γι’αυτό είναι η μεταφορά του μέσω Τουρκίας ,δηλαδή μέσω Κύπρου .   Στο πλαίσιο αυτό κινούνται και οι δηλώσεις της εκπροσώπου του Στέητ Ντιπάρτμεντ Βικτώρια Νούλαντ εκ μέρους των ΗΠΑ που δήλωσε ότι «οι ΗΠΑ υποστηρίζουν το δικαίωμα της Κύπρου να ερευνήσει για ενέργεια ανοιχτά των ακτών της και συνεχίζει να το υποστηρίζει. Την ίδια στιγμή, υποστηρίζουμε την κυπριακής ιδιοκτησίας διαπραγματευτική διαδικασία, στα πλαίσια των καλών υπηρεσιών των Ηνωμένων Εθνών, για την επανένωση του νησιού σε μία διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία», επισήμανε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι «οι ΗΠΑ πιστεύουν πως τα αποθέματα αερίου του νησιού και όλοι οι φυσικοί πόροι θα πρέπει να μοιραστούν ακριβοδίκαια, στο πλαίσιο μιας συνολικής διευθέτησης».(δήλωση που τώρα προσπαθεί να «μπαλώσει» το Στέητ Ντιπάρτμεντ )

Σχετικά με την στάση της Ρωσίας θα πρέπει να επισημάνει κανείς ότι η  Τουρκία  είναι μείζων εμπορικός εταίρος της Ρωσίας ,από τους πρώτους τουριστικούς προορισμούς των Ρώσων (αφού εμείς εξακολουθούμε κατ’ εντολή των Βρυξελλών να μην καταργούμε την visa) ,πρόκειται να κατασκευάσει πυρηνικό εργοστάσιο στη Μερσίνα ,ο Πούτιν  δήλωσε  ότι Τουρκία και Ρωσία έχουν τον ίδιο σκοπό  για την Συρία αλλά δεν συμφωνούν για τον τρόπο επίτευξής του  κλπ κλπ.  Είναι επίσης σαφές ότι η Ρωσία δεν πρόκειται να εμπλακεί σε περιπέτειες για τις καταθέσεις στην Κύπρο ,ούτε να δώσει χρήματα και βοήθεια σε μια χώρα της Ευρωζώνης,δηλαδή στις Βρυξέλλες. Ωστόσο ,όμως, ρωσικά αεροπλανοφόρα είναι ήδη στ’ανοικτά της Κύπρου. Η Ρωσία έχει ζωτικά στρατηγικά συμφέροντα στην περιοχή που έχουν να κάνουν 1)με την δημιουργία βάσων ή διευκολύνσεων 2)με την μεταφορά πετρελαίου και φυσικού αερίου μέσω αγωγών που αντιτίθενται σε ανάλογα δικά της σχέδια .

Συμπέρασμα .Το παιχνίδι είναι χοντρό και άκρως επικίνδυνο και δεν πρόκειται να μάθουμε τι ακριβώς συμβαίνει ούτε από τις ειδήσεις των οκτώ ούτε από τα ειδησεογραφικά sites.  Εκείνο που πρέπει να θυμάται  κανείς είναι ότι έχουν διαμορφωθεί ήδη δύο αντίπαλοι πόλοι με έναν τον γνωστό (ΝΑΤΟ-ΕΕ  που βαίνουν σε περαιτέρω ενοποίηση) και αυτόν της Ευρασιατικής Ενωσης (Ρωσία-Κινα-Ινδία ) με τον ρόλο της Κίνας να μην  είναι ακόμα σαφής ,έχει όμως συμφέροντα στην διατήρηση της ΕΕ και του ευρώ. Στο μέσο όλων αυτών είναι και οι Ουννοι του Αλάριχου που, οδηγούμενοι από γνωστά κέντρα, βρήκαν ευκαιρία να ξανακατέβουν στις ζεστές νότιες θάλασσες. Οι δύο αυτοί πόλοι είναι ενδεχόμενο να συγκρουστούν στο άμεσο μέλλον . Για να γίνει αυτό πρέπει να διευθετηθούν τα ενεργειακά θέματα . Η Κύπρος είναι στον δρόμο των αγωγών και γι’αυτό θέλουν να την διαλύσουν και να την ελέγχουν απόλυτα .Την ίδια μοίρα έχουν επιφυλάξει για την Ελλάδα και το εργαλείο για να επιτευχθεί αυτό είναι η οικονομική χειραγώγηση μέσω του ευρώ,για όσο τουλάχιστον αυτό αντέξει γιατί είναι σαφές  ότι δεν θ’αντέχει για πολύ ακόμα.

Υπάρχει και κάτι άλλο πολύ βασικό που πρέπει να θυμάται κανείς :

«Εν ολίγοις, νομίζω ότι αυτό που εξετάζουμε εδώ (σχετικά με την κρίση στην Κύπρο) είναι τόσο  μια γεωπολιτική κρίση όσο και οικονομική, και το διακύβευμα είναι πολύ υψηλό. Παρεμπιπτόντως, καλά θα κάνουμε να θυμόμαστε μια  γενικότερη γεωπολιτική αρχή που υιοθετήθηκε   από τις χώρες  των Δυτικών ολιγαρχών  από τότε που για πρώτη φορά καθιερώθηκε από   τον Βρεττανό αναλυτή- γεωπολιτικό  Sir Halford Mackinder: Αυτός που ελέγχει την καρδιά της Ευρασίας (με την οποία εννοούσε την Ανατολική Ευρώπη και ένα σημαντικό τμήμα της Ευρασιατικής  Ρωσίας – και φυσικά την αντίστοιχη πλευρά της Μεσόγειου) ελέγχει το Παγκόσμιο Νησί  (με τον όρο Παγκόσμιο Νησί εννοούσε τον χώρο που  αποτελείται από την Ευρώπη, την Ασία και  την Αφρική). Αυτός που ελέγχει το Παγκόσμιο Νησί   όπου είναι  το μεγαλύτερο μέρος των πόρων του πλανήτη, ελέγχει τον κόσμο. Είναι σημαντικό να υπενθυμίσουμε ότι και  πρόσφατα  ο  Zbigniew Brzezinski  στο βιβλίο του Η Μεγάλη Σκακιέρα  ανέφερε ότι αυτό το γεωπολιτικό δόγμα των Δυτικών ολιγαρχών έχει απλά αναθεωρηθεί και επεκταθεί , αλλά ουδέποτε  εγκαταλείφθηκε.( Σημαντική επισήμανση του Τζόζεφ Φαρέλλ  : http://gizadeathstar.com/2013/03/cyprus-clash-of-oligarchies-and-geopolitics-part-one)

Aν δηλαδή δει κανείς την Ευρώπη-Ασία και Αφρική ως νησί και δει που είναι το κέντρο του ,θα καταλάβει πόσο σημαντική είναι αυτή η περιοχή για τον έλεγχο του κόσμου.  Σχετική είναι και η επέλαση που γίνεται αυτή τη στιγμή στην Αφρική από τις μεγάλες πολυεθνικές .Ο δρόμος για τον παγκόσμιο έλεγχο περνάει από την Ελλάδα και την Κύπρο.

(Πηγές. Εκτός άλλων ,  φωτογραφίες και αρκετές πληροφορίες είναι από το http://aangirfan.blogspot.co.uk/2013/03/the-cyprus-plot.html    και το http://www.veteranos.gr/2013/03/blog-post_5122.html)

Η μόνη ελπίδα για την Κύπρο είναι ένα πραγματικό ΟΧΙ . Παρακάτω είναι δύο άρθρα που περιγράφουν την ουσία του προβλήματος και την λύση που πρέπει να δοθεί . Η αιτία όλων των κακών είναι ο έλεγχος του νομίσματος και της οικονομικής πολιτικής από ξένα ,εχθρικά προς τον Ελληνισμό,κέντρα. ‘Οταν έχεις δώσει τα κλειδιά του σπιτιού στον Αλάριχο είναι μάταιο να διαμαρτύρεσαι για το αποτέλεσμα.

(α)Τι αντιπροσωπεύει στ’ αλήθεια το «όχι» της Κυπριακής Βουλής ;  (του Δημ. Καζάκη )

Είναι πολύ όμορφο και ρομαντικό να ονειρεύεται κανείς ότι στην εσχατιά του ελληνισμού, κάποιοι πατριώτες πολιτικοί είπαν «όχι» στον πρόσωπο του νέου κατακτητή. Ωραίο θα ήταν, μόνο αν ήταν αληθινό. Και δεν είναι. Το «όχι» της Κυπριακής Βουλής αφορά μόνο στο «κούρεμα» των καταθέσεων και όχι την υποταγή της Κύπρου στην αποικιοκρατική κηδεμονία της τρόικας και των Ευρωπαίων (βλέπε κυρίως Γερμανών). Πρόκειται για ένα «όχι» εντελώς προσχηματικό μιας και δεν πρόκειται να σώσει ούτε καν τις καταθέσεις. Κυρίως τις λαϊκές αποταμιεύσεις των νοικοκυρών της Κύπρου.

 Καταρχάς για να το ξεκαθαρίσουμε, το όλο παιχνίδι που παίζεται είναι στημένο και από τις δυο πλευρές. Τόσο από την σκοπιά της Ευρωζώνης, όσο και από τη σκοπιά των Κυπρίων κυβερνητών. Το πρόβλημα της Κύπρου προέκυψε όχι λόγω μεγάλης κρίσης στην οικονομία της Κύπρου. Η οικονομία της Κύπρου δεν είναι από τις χειρότερες περιπτώσεις, ούτε ήταν στο χείλος της χρεωκοπίας. Το πρόβλημα της Κύπρου προέκυψε από τις τράπεζές της. Πρωτίστως από την Τράπεζα της Κύπρου και την Λαϊκή, πρώην Μαρφίν. Πώς γίνεται να καταρρεύσουν δυο τραπεζικοί κολοσσοί όταν οι καταθέσεις, η καταθετική βάση που δηλώνουν είναι σχεδόν 2 φορές του ΑΕΠ της Κύπρου; Μόνο στην περίπτωση που οι τραπεζίτες κατασπατάλησαν τα χρήματα των καταθέσεων σε μαύρα δάνεια και χορηγήσεις, σε επενδύσεις κερδοσκοπίας και ευκαιρίας και σε λεηλασία γενικά. Αυτό ακριβώς συνέβη με τις Κυπριακές τράπεζες. Οι τραπεζίτες, ή μεγαλοκαρχαρίες που το έπαιζαν εθνικοί επενδυτές και μεγαλοπαράγοντες της οικονομίας λεηλάτησαν κυριολεκτικά διαμέσου των τραπεζών τους το χρήμα που υπήρχε σ’ αυτές – κυρίως σε καταθέσεις – μαζί με τα πολιτικά κόμματα και τις κυβερνήσεις Ελλάδας και Κύπρου. Σήμερα οι καταθέσεις αυτών των τραπεζών υπάρχουν μόνο σε κομματικά ταμεία, λογαριασμούς παράκτιων εταιρειών ανά τον κόσμο, σε ομόλογα και παράγωγα του εξωτερικού και σε άλλες σκιώδεις τραπεζικές επενδύσεις κρυμμένες στις διεθνείς αγορές κεφαλαίου.
 Ποιος θυμάται σήμερα τον κ. Βγενόπουλο και τον όμιλο Marfin Investment Group; Ποιος θυμάται τους εκάστοτε κυβερνητικούς να τον πλασάρουν ανοιχτά σαν εθνικό επενδυτή, ο οποίος εξαγόραζε τα πάντα με ξένα κεφάλαια διαμέσου ενός fund, όπως ήταν η MIG; Με την κρίση οι τράπεζες της Κύπρου άρχισαν να αντλούν αυξημένη ρευστότητα από το ευρωσύστημα. Αυτό ήταν το πρώτο καμπανάκι. Όμως και αυτή την αυξημένη ρευστότητα οι Κύπριοι και μη τραπεζίτες την σπατάλησαν σε κερδοσκοπικές τοποθετήσεις σε ελληνικά και άλλα ομόλογα ποντάροντας στην χρεοκοπία της Ελλάδας. Έτσι όταν ήρθε το PSI, δηλαδή η αναδιάρθρωση του χρέους στην Ελλάδα, οι Κύπριοι και μη τραπεζίτες εισέπραξαν τα πλούσια ανταλλάγματα που προσφέρθηκαν στις τράπεζες που θα έβαζαν τα ομόλογά τους στο «κούρεμα». Να θυμίσουμε εδώ ότι το τραπεζικό λόμπι του κ. Νταλάρα – στο οποίο ανήκαν και οι κυπριακές τράπεζες κάτοχοι ελληνικών ομολόγων – πήρε αποζημίωση για την συμμετοχή του στο PSI, 30 δις ευρώ μετρητά για λογιστικές ζημιές που δεν ξεπερνούσαν τα 18 δις ευρώ. Ανάμεσα στους ωφελημένους ήταν και οι τράπεζες της Κύπρου, που εκτιμάται ότι για 5 δις ευρώ λογιστική ζημιά λόγω ελληνικών ομολόγων, εισέπραξαν γύρω στα 7 δις ευρώ αποζημίωση ως μετρητά φορτώνοντας πρόσθετο χρέος στον Έλληνα φορολογούμενο.
 Αν προσθέσουμε σ’ αυτά και την μετανάστευση καταθέσεων και κεφαλαίων από την Ελλάδα στην Κύπρο, που ανήλθαν τουλάχιστον σε άλλα 5 δις ευρώ, οι κυπριακές τράπεζες βγήκαν ωφελημένες από την χρεοκοπία της Ελλάδας. Γι’ αυτό και είναι εντελώς πρόστυχη η προσπάθεια να φορτώσουν την κατάρρευση των κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα. Είναι καθαρό ψέμα και μπορεί να το ισχυριστεί μόνο όποιος δεν ξέρει, ή είναι τόσο απατεώνας που ενώ ξέρει τι έχει συμβεί, το παπαγαλίζει από σκοπιμότητα.
 Όταν το 2012 οι κυπριακές τράπεζες δεν άντεξαν άλλο και προσέφυγαν στον ELA (στον μηχανισμό έκτακτης ρευστότητας) προκειμένου να μην καταρρεύσουν, οι ευρωπαίοι και κυρίως οι Γερμανοί έθεσαν θέμα ανταλλαγμάτων, δηλαδή αποικιακής κατοχής του νησιού διαμέσου της τρόικας. Η κυβέρνηση Χριστόφια, προκειμένου να καλύψει την ληστεία των κυπριακών τραπεζών από τους ολιγάρχες της οικονομίας και της πολιτικής, δέχτηκε με ιταμό τρόπο να πουληθεί το νησί σε τιμή ευκαιρίας. Κι έτσι υπέγραψε μαζί με τις υπόλοιπες δυνάμεις τη σύμβαση εκχώρησης του νησιού στην τρόικα. Η προδοσία του Χριστόφια είναι τέτοια που θέλησε ο ίδιος να υπογράψει την θανατική καταδίκη του νησιού, χωρίς καν να πάρει την πρωτοβουλία ενός δημοψηφίσματος προκειμένου έστω να έχει το άλλοθι της ετυμηγορίας ενός «ναι». Η οργανική διαπλοκή στην Κύπρο των μεγάλων κομμάτων και των επικεφαλής τους με τις τράπεζες και τους ολιγάρχες του χρήματος είναι τέτοια, που και μόνο η σκέψη ότι ένα πιθανό δημοψήφισμα θα έφερνε στην επιφάνεια το αληθινό πρόβλημα, δηλαδή εκείνο της διαπλοκής πολιτικής και χρήματος, απέτρεψε τον Χριστόφια ακόμη κι από το να το σκεφτεί. Επιδόθηκε απλά σε κροκοδείλια δάκρυα μπροστά στην τηλεόραση καθώς ανακοίνωνε την θανατική καταδίκη του νησιού. Οι δικαιολογίες είναι πολύ γνωστές και από την δική μας περίπτωση.
 Οι ευρωπαίοι και κυρίως οι Γερμανοί γνώριζαν πολύ καλά ότι ένα τραπεζικό σύστημα που εμφανίζει περί τα 68 δις ευρώ καταθετική βάση, εκ των οποίων πάνω από τα 26 δις ευρώ είναι των νοικοκυριών που κατοικούν στο νησί, είναι αδύνατον να καταρρεύσει, είναι αδύνατον να έχει ανάγκη για έκτακτη χρηματοδότηση. Εκτός κι αν οι καταθέσεις είναι απλές εγγραφές, δηλαδή φούμαρα. Κι έτσι άρπαξαν την ευκαιρία. Ζήτησαν τα 5,8 δις ευρώ, δηλαδή περί το μεσοσταθμικό 8% της εικονικής καταθετικής βάσης νοικοκυριών και επιχειρήσεων, από το «κούρεμα» των καταθέσεων. Αυτό είχε τεθεί πολύ πριν τις εκλογές της Κύπρου. Για να προχωρήσει έπρεπε να ξεγελαστεί ο λαός και να έρθει ο οικονομικός δολοφόνος που θα το προωθούσε. Κι αυτός ήταν ο Αναστασιάδης.
 Το ζήτημα ήταν όμως ευθύς εξαρχής ότι οι καταθέσεις αυτές δεν υπάρχουν και επομένως τα 5,8 δις ευρώ δεν θα μπορούσαν να αντληθούν από τις κυπριακές τράπεζες. Το γεγονός αυτό το γνώριζαν όλοι. Ευρωπαίοι, Γερμανοί και Κύπριοι. Κι έτσι στήθηκε το παιχνίδι που παίχτηκε σε βάρος της Κύπρου το προηγούμενο σαββατοκύριακο.
 Ας δούμε τα γεγονότα. Έχουμε μια απόφαση του Eurogroup της 15/3 που ανάμεσα στα άλλα θέλει «κούρεμα» των καταθέσεων της Κύπρου. Αν ήθελαν όντως οι Γερμανοί και οι άλλοι να το εφαρμόσουν, τι θα έκαναν; Δεν θα το ανακοίνωναν αμέσως. Ούτε θα επέτρεπαν στον Αναστασιάδη να το κάνει, αν πρώτα δεν εξασφαλίσει με εκβιασμούς, πιέσεις, εξαγορές – κατά τα γνωστά συνήθη – την πολιτική στήριξη στο νησί. Αν το πετύχαινε αυτό, τότε θα έβγαινε και θα έθετε όπως το έθεσε, ή «κούρεμα» καταθέσεων, ή άτακτη χρεοκοπία. Διαφορετικά θα υπήρχε περιθώριο να τροποποιηθεί το μέτρο και να βρεθούν εναλλακτικοί τρόποι.
 Αντί γι’ αυτό έχουμε τα εξής κωμικοτραγικά, που ούτε ο πιο ανόητος δεν θα τολμούσε να κάνει. Το Eurogroup ανακοινώνει την επομένη το «κούρεμα». Βγαίνει και ο Αναστασιάδης το Σάββατο και θέτει ευθέως το δίλλημα: ή «κούρεμα», όπως διατάζουν οι Ευρωπαίοι, ή άτακτη χρεοκοπία. Βεβαίως, ο Ααναστασιάδης – όπως και τα επιτελεία της ευρωζώνης – ήξεραν πολύ καλά δυο πράγματα: Αφενός, ο Αναστασιάδης δεν είχε την πολιτική συγκατάθεση των άλλων κομμάτων και τα δικά του «κουκιά» δεν φτάνουν για να περάσει το μέτρο. Αφετέρου, η προκαταβολική ανακοίνωση του «κουρέματος» θα έπληγε ανεπανόρθωτα την αξιοπιστία του τραπεζικού συστήματος και θα συνέτριβε την οικονομία του νησιού, η οποία εξαρτάται σε πολύ μεγάλο βαθμό από τις τράπεζές του. Κι αυτό θα συνέβαινε ανεξάρτητα πολιτικών εξελίξεων, ανεξάρτητα από το αν θα αποδεχόταν η Κυπριακή Βουλή το «κούρεμα», ή θα ψήφιζε «όχι».
 Τελικά ο Αναστασιάδης δεν πήρε ούτε τις ψήφους του κόμματός του υπέρ του «κουρέματος». Δεν μπορεί να μην το γνώριζε αυτό. Δεν μπορεί να μην το γνώριζαν οι Ευρωπαίοι και οι Γερμανοί. Σας θυμίζω ότι η πρόταση του «κουρέματος» έχει τεθεί στο τραπέζι εδώ και μήνες και όλοι την γνώριζαν. Τότε γιατί έγινε όλο αυτό;
 Από την μεριά των Γερμανών και των Ευρωπαίων η ενέργεια αυτή ήταν ανοιχτή «πολεμική ενέργεια της ΕΕ εναντίον ανεξάρτητου κράτους-μέλους της», όπως σωστά αναφέρει η ανακοίνωση της Πολιτικής Γραμματείας του ΕΠΑΜ. Ήξεραν πολύ καλά ότι ακόμη κι αν πέρναγε το «κούρεμα», τα 5,8 δις ευρώ που ζητούσαν από την Κύπρο δεν υπάρχουν στα ταμεία των τραπεζών. Οπότε επέλεξαν μια προβούν μια ενέργεια – την προκαταβολική ανακοίνωση του «κουρέματος» – που γνώριζαν πολύ καλά ότι θα σακάτευε ανεπανόρθωτα την οικονομία του νησιού. Το τσάκισμα το επέτειναν και με τις δηλώσεις τους οι Μέρκελ και Σόιμπλε στιγματίζοντας την βιομηχανία κεφαλαίων του νησιού και λέγοντας ανοιχτά ότι κανείς που αναζητά καταφύγιο στην Κύπρο δεν πρέπει να αισθάνεται ασφαλής. Με λίγα λόγια επέτειναν την κατάσταση πανικού υπό συνθήκες κλειστών τραπεζών. Ότι χειρότερο.
 Σ’ αυτό συνέργησε και ο «δικός μας» υπουργός οικονομικών κ. Σουρνάρας, ο οποίος στις 18/3 δήλωσε: «Όσον αφορά εμάς, τόνισα στο Eurogroup ότι είμαστε έτοιμοι να αποκτήσουμε το ενεργητικό και το παθητικό των κυπριακών καταστημάτων στην Ελλάδα. Θέλω να πω ότι τα καταστήματα αυτά θα παραμείνουν κλειστά σύμφωνα με την απόφαση των κυπριακών αρχών και εκ περισσού λέω ότι όλα τα άλλα καταστήματα ελληνικών ή ξένων τραπεζών στην Ελλάδα θα λειτουργήσουν κανονικότατα.» Προσέξτε αυτό το «αποκτήσουμε το ενεργητικό και το παθητικό των κυπριακών καταστημάτων στην Ελλάδα». Τι σημαίνει αυτό; Ότι το τραπεζικό κυπριακό σύστημα είναι τόσο χρεοκοπημένο και υπό κατάρρευση που δεν μπορεί ούτε καν να συντηρήσει τα υποκαταστήματά του και έτσι θα απορροφηθούν από την Ελλάδα. Το πώς και το τι θα επιφέρει θα το δούμε εν καιρώ. Κι εγώ ρωτώ; Υπάρχει καλύτερη ομολογία χρεοκοπίας και κατάρρευσης τραπεζικού συστήματος; Όχι βέβαια. Και πότε γίνεται αυτή η δήλωση; Πριν καν αποφανθεί η Κυπριακή Βουλή για το «κούρεμα».
 Με άλλα λόγια το Eurogroup ήξερε πολύ καλά ότι η ενέργεια αυτή, την ανακοίνωση του «κουρέματος», ισοδυναμεί με de facto χρεοκοπία για τις τράπεζες της Κύπρου και γι’ αυτό κανόνισε να απορροφηθούν οι θυγατρικές από την Ελλάδα. Κι αυτό ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα της Κυπριακής Βουλής. Μάλιστα με κινήσεις και δηλώσεις τους φρόντισαν να επιτείνουν όσο μπορούν την σύγχυση και τον πανικό ώστε να εξασφαλίσουν την κατάρρευση της τραπεζικής οικονομίας του νησιού.
 Ο λόγος που έγινε έτσι ήταν για να χτυπηθεί μοιραία η κυπριακή οικονομία, αφ’ ενός για να εξυπηρετηθούν τα γερμανικά συμφέροντα και να πατήσουν στο νησί ώστε να διεκδικήσουν γεωστρατηγική επιρροή. Οι Γερμανοί κατόρθωσαν με τον τρόπο αυτό να πατήσουν στην Ανατολική λεκάνη της Μεσογείου. Κάτι που δεν το κατόρθωσαν ούτε στον 2ο παγκόσμιο πόλεμο. Όπως επίσης και να διεκδικήσουν μερίδιο από το σύνολο των ενεργειακών πηγών της Κύπρο, κάτι που έχει υπογράψει ήδη ο Χριστόφιας με το μνημόνιο και τη δανειακή σύμβαση. Βλέπετε γνωρίζουν πολύ καλά ότι εντός του ευρώ και με διαλυμένη την οικονομία του το νησί δεν μπορεί παρά να εξαρτηθεί από τις χρηματοδοτήσεις του ευρωσυστήματος με όλα τα αποικιοκρατικά ανταλλάγματα που επιβάλει πρώτα και κύρια η Γερμανία.
 Αφετέρου, εξυπηρετούνται και οι ολιγάρχες του νησιού για την λεηλασία των τραπεζών τους. Ποιος θα τους ζητήσει τον λόγο τώρα; Η κατάρρευση των τραπεζών – ήδη έχει ανακοινωθεί ότι η Λαϊκή Τράπεζα της Κύπρου, η δεύτερη μεγαλύτερη τράπεζα του νησιού, δεν πρόκειται να ξανανοίξει – δεν φαίνεται να την χρεώνονται, μιας και οφείλεται στην κατάσταση που δημιουργήθηκε από την ανακοίνωση του «κουρέματος». Ούτε πρόκειται να δώσουν λόγο για το που πήγαν τα λεφτά των καταθετών, μιας και δεν θα χρειαστεί να καταβάλουν τα 5,8 δις ευρώ από τα ταμεία τους και έτσι δεν θα αποκαλυφθεί ότι τα ταμεία είναι άδεια και ότι οι καταθέσεις είναι απλές εγγραφές χωρίς κανένα αντίκρισμα.
 Αυτό αντιπροσωπεύει το «όχι» των πολιτικών κομμάτων της Κυπριακής Βουλής. Είπαν «όχι» σε κάτι που θα εξέθετε την λεηλασία των χρημάτων του κυπριακού λαού από μια συμπαιγνία ολιγαρχών της τραπεζικής οικονομίας και της πολιτικής. Και με την τήβεννο του δήθεν πατριώτη, με φανφάρες πατριδοκάπηλου στόμφου, αυτοί που έχουν υπογράψει προκαταβολικά το ξεπούλημα του νησιού, ετοιμάζονται να φορτώσουν τα 5,8 δις ευρώ στις πλάτες των νοικοκυριών και των εργαζομένων της Κύπρου. Άλλωστε, ακούσατε κανέναν από δαύτους να αξιώνει την μη πληρωμή των λύτρων που επέβαλε το Eurogroup; Όχι βέβαια. Όλοι τους εμφανίζονται τώρα να αγωνιούν για το που θα βρεθούν τα 5,8 δις ευρώ για να παραμείνει η Κύπρος στην ευρωζώνη.
Ξεχνούν ότι η ανακοίνωση του Eurogourp απαιτεί κι άλλα εκτός από το «κούρεμα». Δείτε τι αναφέρει η σχετική ανακοίνωση που εκδόθηκε πολύ νωρίς το πρωί της 16ης Μαρτίου: «Το Eurogroup χαιρετίζει τις κυπριακές αρχές σχετικά με τα μέτρα που έχουν ήδη ληφθεί για να υιοθετήσει φορολογικά μέτρα που συμφωνήθηκαν με την Επιτροπή, σε συνεργασία με την ΕΚΤ και το ΔΝΤ. Αυτό αφορά κυρίως την υιοθέτηση των μέτρων εξυγίανσης ύψους 4 ½% του ΑΕΠ. Το Eurogroup χαιρετίζει τη δέσμευση των κυπριακών αρχών να εντείνουν τις προσπάθειές τους στον τομέα των ιδιωτικοποιήσεων. Το Eurogroup χαιρετίζει περαιτέρω τη δέσμευση των κυπριακών αρχών να λάβουν περαιτέρω μέτρα για την κινητοποίηση των εσωτερικών πόρων, προκειμένου να περιοριστεί το μέγεθος της οικονομικής βοήθειας που συνδέεται με το πρόγραμμα προσαρμογής. Τα μέτρα αυτά περιλαμβάνουν την καθιέρωση μιας εκ των προτέρων εφάπαξ εισφοράς σταθερότητας που ισχύει για κατοίκους και μη κατοίκους καταθέτες. Περαιτέρω μέτρα αφορούν την αύξηση της παρακράτησης φόρου επί των εισοδημάτων του κεφαλαίου, την αναδιάρθρωση και την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, η αύξηση του συντελεστή φορολογίας εισοδήματος και τη διάσωση των μικροομολογιούχων. Η Ευρωομάδα προσβλέπει στην επίτευξη συμφωνίας μεταξύ Κύπρου και της Ρωσικής Ομοσπονδίας σχετικά με τη χρηματοδοτική συμμετοχή.»
 Με άλλα λόγια το Eurogroup απαιτεί πάνω από 800 εκατ. ευρώ πρόσθετους φόρους στους Κύπριους, ιδιωτικοποιήσεις δημοσίων αγαθών και υπηρεσιών (υγεία, παιδεία, ενέργεια, κοκ), αλλά και «την κινητοποίηση των εσωτερικών πόρων» που μέρους τους είναι το «κούρεμα» των καταθέσεων. Κινητοποίηση των εσωτερικών πόρων είναι και το να βάλουν χέρι στα ασφαλιστικά ταμεία και γενικά όπου υπάρχει δημόσιο αποθεματικό. Και πάμε βλέποντας και κάνοντας κατά τα ειωθότα των αξιωματούχων της αρπαχτής που λέγεται ευρώ. Όσο για τους Ρώσους μην ανησυχείτε. Αυτοί θα τα βρουν και με Ευρωπαίους και με Αμερικανούς. Θα τα σώσουν τα κεφάλαιά τους που κυρίως αποτελούνται από πιστωτικούς τίτλους και είναι άμεσα μεταβιβάσιμοι. Το ίδιο θα γίνει και με όλους τους άλλους μεγαλοκεφαλαιούχους, που στην χειρότερη θα αποζημιωθούν με μεταβιβάσιμους τίτλους εγγυημένους από το ευρωσύστημα.
 Αυτοί που πρέπει να κλαίνε είναι τα νοικοκυριά. Οι δικές τους καταθέσεις έχουν μπει στον ντορβά. Έτσι οι πολιτικοί της Κύπρου, συνεπικουρούμενοι από τους «δικούς μας» που ξαφνικά βγήκαν να γιορτάσουν την «εθνική επιτυχία» των Κυπρίων, το «μεγάλο όχι» του Ελληνισμού και του Κυπρικού λαού, πουλάνε ψεύτικο πατριωτισμό για να συγκαλύψουν την μεγάλη ληστεία των καταθέσεων και κυρίως των λαϊκών αποταμιεύσεων. Ο εκβιασμός είναι απλός: προκειμένου να είμαστε σε θέση να σου αποδώσουμε τις αποταμιεύσεις σου, θα πρέπει το ευρωσύστημα να μας χρηματοδοτεί. Και για να μας χρηματοδοτεί, θα πρέπει να χαιρετήσουν οι εργαζόμενοι τα εργατικά τους δικαιώματα, να χαιρετίσουν τα ασφαλιστικά ταμεία, να πουν μπάι-μπάι στις αμοιβές τους και να αγκαλιστούν με την μιζέρια, την ανεργία και την εξαθλίωση. Και μιας θα πρέπει οι Κύπριοι εργαζόμενοι, ο απλός λαός να τα δώσει όλα, ας πάει και το παλιάμπελο, δηλαδή το ίδιο το νησί τους το οποίο θα μεταβληθεί σε προτεκτοράτο χειρότερο από την εποχή της Αγγλικής κατοχής.
 Βεβαίως, αυτό έχει παρενέργειες στην Ευρωζώνη. Ήδη έχουμε φαινόμενα πανικού στις τράπεζες σε Ιταλία και Ισπανία. Είναι σίγουρο ότι οι τράπεζες στην Κύπρο έχουν πλέον τελειώσει. Με τον τρόπο αυτό οι τραπεζίτες αθωώνονται. Και αθωώνονται με τον ίδιο τρόπο και τα πολιτικά κόμματα που μαζί με τους τραπεζίτες λεηλάτησαν τα λεφτά. Την ίδια ώρα, η Κύπρος μετατρέπεται σε αποικία των Γερμανών και της ευρωζώνης, μάλιστα με δικαίωμα ζωής, ή θανάτου πάνω στο νησί. Το πλήγμα λοιπόν που δέχεται σήμερα η Κύπρος ουσιαστικά είναι πολύ χειρότερο από αυτό που δέχθηκε με την εισβολή του Αττίλα 1 και Αττίλα 2.
 Τίθεται ξεκάθαρα σοβαρό θέμα για την ίδια την εθνική αυτοδιάθεση του νησιού. Η ίδια η ύπαρξη του νησιού τίθεται εν αμφιβόλο αυτή τη στιγμή. Ειδικά μετά την εξέλιξη της καταψήφισης. Ειδικά από την στιγμή που ο μόνος τρόπος για να μπορέσει να ανακάμψει η Κύπρος, να βγει δηλαδή από αυτό το αδιέξοδο, είναι η Κυπριακή λίρα. Δηλαδή το Εθνικό νόμισμα, η κρατικοποίηση των τραπεζών έτσι ώστε να γίνει η εκκαθάρισή τους και να δουν όλοι που πήγαν καταθέσεις, αποταμιεύσεις και δάνεια, ώστε να λογοδοτήσουν πολιτικοί και τραπεζίτες που κατακλέψανε τον κόσμο διαμέσου των τραπεζών και φυσικά η ανοικοδόμηση της οικονομίας από μηδενικής βάσης, όπως τουλάχιστον προσπάθησαν να το κάνουν οι Κύπριοι από το 1975 και μετά. Αυτή είναι η μόνη λύση. Η μόνη αληθινά πατριωτική και συνάμα δημοκρατική, φιλολαϊκή λύση του προβλήματος. Οτιδήποτε άλλο θα οδηγήσει την Κύπρο σε ακόμη χειρότερες και μεγαλύτερες περιπέτειες  (http://dimitriskazakis.blogspot.gr/2013/03/blog-post_21.html?m=1)

(β) Αρθρο του Κώστα Λαπαβίτσα

Η κρίση της Κύπρου είναι, όπως ήταν και η κρίση της Ισλανδίας και της Ιρλανδίας, κυρίως τραπεζική κρίση. Η ‘λύση’ που προωθείται από την τρόικα στην Κύπρο όμως, είναι σαφώς χειρότερη από τις άλλες δύο. Απειλεί να καταστρέψει την κυπριακή οικονομία και να αναζωπυρώσει την κρίση του ευρώ.

Το πρόβλημα και στις τρεις αυτές χώρες προήλθε από το χρεοκοπημένο τραπεζικό σύστημα, καθώς ο δημόσιος τομέας έχει σχετικά χαμηλό χρέος και δεν ευθύνεται για την κρίση. Η οικονομική καταστροφή προήλθε από τις τράπεζες, αλλά το βάρος καλείται να το σηκώσει το δημόσιο και η κοινωνία συνολικά.

Ο τραπεζικός τομέας της Κύπρου έχει περιουσιακά στοιχεία περίπου οκταπλάσια του ΑΕΠ, όπως και ο ιρλανδικός, ενώ ο ισλανδικός ήταν ακόμη μεγαλύτερος όταν χτύπησε η κρίση. Στην οι τράπεζες δανείζονταν διεθνώς για να παίξουν στις αγορές παραγώγων, ενώ στην Ιρλανδία για να κερδοσκοπήσουν στα ακίνητα. Στην Κύπρο προσέλκυαν καταθέσεις διεθνώς και έκαναν μεγάλες τοποθετήσεις σε ελληνικά κρατικά ομόλογα, ενώ δάνεισαν και σε ελληνικές επιχειρήσεις. Οι ισλανδικές τράπεζες χρεοκόπησαν μετά την κατάρρευση την Λίμαν Μπράδερς το 2008, οι ιρλανδικές όταν έσκασε η τεράστια φούσκα ακινήτων το 2008-9 και οι κυπριακές με την ελληνική κρίση, κυρίως μετά το τραγικό PSI και τα κουρέματα του 2012.

Η τραπεζική κρίση

Τι σημαίνει όμως τραπεζική κρίση; Που μοιάζουν, αλλά και που διαφέρουν οι τρεις αυτές χώρες?

Οι τράπεζες είναι εταιρείες με μικρό ποσοστό δικών τους κεφαλαίων. Κινούνται κυρίως με τα χρήματα άλλων, τα οποία συλλέγουν είτε εκδίδοντας ομόλογα, είτε δεχόμενες καταθέσεις. Όταν συμβεί τραπεζική κρίση, τα δάνεια των τραπεζών συνήθως δεν μπορούν να αποπληρωθούν. Άρα οι ζημίες πρέπει να καλυφθούν από τα δικά τους κεφάλαια. Αυτά όμως δεν επαρκούν.

Η ευνοϊκότερη λύση για τις τράπεζες είναι να λάβουν νέα κεφάλαια από το κράτος, μεταβιβάζοντας τις ζημίες στους φορολογούμενους και αυξάνοντας το δημόσιο χρέος. Αλλά μπορεί επίσης, να μεταβιβαστούν οι ζημίες στους μετόχους και τους ομολογιούχους των τραπεζών, όπως υποτίθεται ότι επιβάλει η οικονομία της αγοράς. Αυτοί που κατέχουν ή δάνεισαν στις τράπεζες, είναι αυτοί που πρέπει να σηκώσουν το βάρος.

Βασική αρχή είναι να αποφεύγεται η μεταβίβαση των ζημιών στους καταθέτες, γιατί έτσι πλήττεται η λαϊκή αποταμίευση και η κυκλοφορία του χρήματος. Ακόμη χειρότερο είναι ότι υποσκάπτεται η εμπιστοσύνη στις τράπεζες. Αν υπάρξει γενικευμένη ανησυχία, θα εμφανιστεί κίνδυνος μαζικών αναλήψεων και άρα ολικής κατάρρευσης. Για το λόγο αυτό οι κυβερνήσεις συνήθως εγγυούνται τις μικρές καταθέσεις.

Ο δρόμος της Ισλανδίας και ο δρόμος της Ιρλανδίας

Η εμπειρία της Ισλανδίας και της Ιρλανδίας είναι καθοριστική, καθώς δείχνει με σαφή τρόπο δύο διαφορετικούς δρόμους για τη λύση και την έξοδο από την κρίση. Η Ισλανδία αρνήθηκε να δώσει νέα κεφάλαια στις τράπεζες και να διογκώσει το δημόσιο χρέος της. Άφησε τις τράπεζες να χρεοκοπήσουν, αλλά προστάτευσε τους εγχώριους καταθέτες μεταβιβάζοντας τη ζημία στους μετόχους, τους ομολογιούχους και τους ξένους καταθέτες. Αντίθετα, η Ιρλανδία χρηματοδότησε αφειδώς τις τράπεζες διογκώνοντας το δημόσιο χρέος της. Προστάτευσε βέβαια τους καταθέτες, αλλά και τους μεγάλους ομολογιούχους, που ήταν στην ουσία ξένες τράπεζες.

Η Ισλανδία μπόρεσε να κάνει αυτήν την επιλογή γιατί δεν είναι μέλος της ΟΝΕ. Μακριά από την τρόικα, η χώρα έδωσε προτεραιότητα στην εγχώρια οικονομία, έκανε υποτίμηση, επέβαλε έλεγχο στην κίνηση κεφαλαίων και πέρασε σε σημαντική ανάκαμψη το 2012. Αντίθετα, η Ιρλανδία ακολούθησε τον δρόμο της τρόικα, το δημόσιο χρέος της γιγαντώθηκε, είναι στον έκτο χρόνο ύφεσης και οι προοπτικές ανάπτυξης είναι κακές.

Η απαράδεκτη επιλογή για την Κύπρο

Η πήρε το δρόμο της Ιρλανδίας το 2012. Ανέβασε το δημόσιο δανεισμό της και δέχτηκε τη λιτότητα της τρόικα. Αλλά οι τράπεζες χρειάζονται ακόμη περίπου 17 δισ. ευρώ. Η τρόικα προτείνει τα 10 δις να προέλθουν από νέο κρατικό δανεισμό και ο κύριος όγκος των υπολοίπων από τα χρήματα των καταθετών. Οι καταθέτες θα λάβουν μετοχές ίσης ονομαστικής αξίας, αλλά στην πράξη θα υποστούν ζημία.

Στο δρόμο αυτόν η Κύπρος θα δεχτεί ακόμη αυστηρότερη λιτότητα και το δημόσιο χρέος της θα ανέβει πάνω από 100% του ΑΕΠ. Η νέα λιτότητα, η απώλεια καταθέσεων και ο περιορισμός της τραπεζικής ρευστότητας θα βαθύνουν την ύφεση, που μπορεί να φτάσει και το 5% το 2013. Το διογκωμένο δημόσιο χρέος σύντομα θα γίνει μη βιώσιμο και μάλλον θα χρειαστεί νέα ΄διάσωση’ και κούρεμα. Έπονται μειώσεις μισθών και συντάξεων, ενώ θα ανέβει κι άλλο η ανεργία.

Η σοβαρότερη παρενέργεια όμως, είναι η μεταβίβαση του κόστους στις καταθέσεις. Η τρόικα πήρε αυτήν την απόφαση γιατί δεν ήθελε να διασώσει τους ρώσους μεγαλοκαταθέτες των κυπριακών τραπεζών. Πρόκειται για απίστευτο μέτρο που αντιβαίνει τις βασικές αρχές λειτουργίας των τραπεζών. Η επιλογή που δόθηκε στην κυπριακή κυβέρνηση είναι απαράδεκτη και καταστροφική.

Αν το κόστος μεταβιβαστεί εξ ολοκλήρου στους μεγαλοκαταθέτες, η αναπτυξιακή στρατηγική της Κύπρου να γίνει διεθνές χρηματοπιστωτικό κέντρο εκμηδενίζεται, καθώς οι κυπριακές τράπεζες θα γίνουν διεθνώς αναξιόπιστες. Θα υπάρξει απόσυρση καταθέσεων και του εξωτερικού, απώλεια ρευστότητας, τραπεζική συρρίκνωση και βάθεμα της ύφεσης.

Αν μέρος του κόστους επιβληθεί στους μικροκαταθέτες, όπως αρχικά σχεδιάστηκε, τα αποτελέσματα θα είναι ακόμη χειρότερα. Η παραβίαση της κρατικής εγγύησης θα καταστρέψει την εμπιστοσύνη των καταθετών προς τις τράπεζες, που είναι τελικά και η μόνη πραγματική εγγύηση. Ο κίνδυνος να επαναληφθεί και σε άλλες χώρες της ΟΝΕ είναι εμφανής.

Η αντίδραση των μικροκαταθετών της Κύπρου ίσως οδηγήσει σε αλλαγή αυτής απίστευτης απόφασης. Ακόμη κι έτσι όμως, θα υπάρξουν ουρές καταθετών όταν ξανανοίξουν οι κυπριακές τράπεζες. Παρόμοιος κίνδυνος υπάρχει και στην Ελλάδα και τις άλλες χώρες της περιφέρειας που έχουν χρέη και αδύναμες τράπεζες. Ποιος μπορεί πλέον να είναι βέβαιος για τις αποταμιεύσεις του; Η εμπιστοσύνη χτίζεται σιγά-σιγά, αλλά καταστρέφεται με μιας. Το πλήγμα για το τραπεζικό σύστημα είναι μεγάλο και θα αναζωπυρώσει την κρίση του ευρώ.

Η σκληρή απόφαση της ΕΕ πάρθηκε γιατί κυπριακή οικονομία είναι μόλις 0.2% της Ευρωζώνης, ενώ η Κύπρος έχει μηδαμινή πολιτική στήριξη. Ο κυνισμός της τρόικα δείχνει ξεκάθαρα πια και για τους πλέον δύσπιστους ότι όχι μόνο δεν υπάρχει πραγματική αλληλεγγύη στην ΟΝΕ, αλλά ούτε καν οι ίδιοι κανόνες για όλους. Το αποτέλεσμα σε ευρωπαϊκό επίπεδο είναι να επιταχυνθεί η αποσύνθεση του ευρώ. Για την Κύπρο όμως τίθεται ευθέως και θέμα εθνικής υπόστασης, ιδίως λόγω της ιστορικής αδυναμίας της Ελλάδας την περίοδο αυτή.

Η Κύπρος θα πρέπει να εξετάσει σοβαρά την επιλογή της Ισλανδίας. Αν δεν θέλει να βουλιάξει οικονομικά, κοινωνικά και ίσως εθνικά, θα πρέπει να προστατεύσει τους μικρούς καταθέτες και την οικονομία της, αφήνοντας τις τράπεζες να χρεοκοπήσουν. Θα πρέπει κατόπιν να περάσει σε άλλη διαδικασία ανάπτυξης, συρρικνώνοντας τον αποτυχημένο και γιγαντιαίο τραπεζικό τομέα και τονώνοντας το παραγωγικό της δυναμικό.

Για να το κάνει αυτό θα πρέπει έρθει σε σύγκρουση με την Τρόικα, χωρίς να φοβάται την έξοδο από την ΟΝΕ. Θα πρέπει επίσης να αναζητήσει επειγόντως νέες γεωπολιτικές συμμαχίες που θα της σταθούν πραγματικά. Και κυρίως θα χρειαστεί συσπείρωση των λαϊκών στρωμάτων που απειλούνται άμεσα. Είναι ώρα μεγάλων αποφάσεων για τους Κυπρίους.

 

 

Kύπρος

Το νέο ΟΧΙ επιτέλους ήχησε. Οπως το 1974 , η πτώση της χούντας των Αθηνών ορίζεται  από τις εξελίξεις στην Κύπρο .Το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ και δεν είναι ούτε τώρα αποκλειστικά οικονομικό. Αν ήταν τέτοιο,μια μικρή φορολογία της τάξεως του 0,5% ,ή λιγότερο, στις καταθέσεις της ευρωζώνης θα έφτανε για  να  εισρεύσουν στα ταμεία μερικά τρις.  Η ουσία της ιστορίας  έχει να κάνει πάλι με την  κυριαρχία  στην ανατολική Μεσόγειο και το πώς καταστρέφουμε με οικονομικά μέσα χώρες που δεν μπορούμε να βομβαρδίσουμε όπως για παράδειγμα την πάλαι ποτέ Γιουγκοσλαβία ,πρώτο στόχο της Γερμανίας μόλις ενοποιήθηκε. Ενθαρρυμένη  από την τετράποδη στάση των Αθηνών, η φίλη από τα παλιά ονειρεύεται  πλέον χοντρό παιχνίδι στην περιοχή και δεν θέλει παρείσακτους στα πόδια της .

Οι γεωπολιτικές εξελίξεις θα καθορίσουν πολλά στο αμέσως επόμενο διάστημα .  Το  Βερολίνο  και τα κέντρα αποφάσεων που βρίσκονται πίσω από αυτό αποπειράθηκαν να πετάξουν έξω από την περιοχή τον  στρατηγικό  παίκτη που λέγεται Ρωσία  και αυτό την στιγμή που ακόμα και το Ισραήλ έχει συνάψει στρατηγικές συμφωνίες μαζί του . Ταυτόχρονα η Κύπρος , διεθνές  επιχειρηματικό και τουριστικό  κέντρο της Μεσογείου,  κινδύνεψε να αλωθεί από αλλότρια συμφέροντα ,να οδηγηθούν σε διάλυση οι Τράπεζές της αλλά και όλο το τραπεζικό σύστημα λόγω της πρωτοφανούς παραβίασης της αρχής της εμπιστοσύνης χωρίς την οποία δεν υφίσταται τραπεζικό σύστημα ακόμα και με τους όρους της διεθνούς τοκογλυφίας . ‘Αρθρα σχετικά με το ποιός είναι ο επόμενος  υπήρξαν σε όλο τον ευρωπαϊκό νότο αλλά και στις ΗΠΑ.

Χωρίς τη ρωσική παρουσία όμως  και με τόσους λύκους μαζεμένους στην περιοχή ,η Κύπρος   θα μείνει στο έλεος της  γερμανο-τουρκικής μέγγενης. Με την βεβιασμένη αυτή  κίνηση «διάσωσης » έπεσαν  ωστόσο και πολλές μάσκες .Αν κάθε χώρα που χρειάζεται βοήθεια πρέπει να κόβει μισθούς ,συντάξεις ,να κλείνει νοσοκομεία ,να καταβροχθίζει ομόλογα  , ακίνητα αλλά   και τις καταθέσεις  προκειμένου να τα βγάλει πέρα  τότε είναι ν’απορεί κανείς σε τι ακριβώς χρειάζεται   το εφεύρημα της ευρωζώνης.Σε τι χρειάζεται η διάσωση όταν η μοναδική και βέβαιη συνταγή της  είναι ότι για να «σωθεί» κανείς πρέπει να φάει τις σάρκες του . Καλώς λοιπόν είπαν οι Κύπριοι ,δεν χρειάζεται να μας σώσετε .Αλλη μια διάσωση και τελειώσαμε!

Η άλλη απορία είναι οι τοποτηρητές του Μερκελιστάν που έσπευσαν να κλείσουν τις κυπριακές τράπεζες στην Αθήνα πριν καν αποφασίσει οτιδήποτε η κυπριακή Βουλή .Για το μόνο πράγμα που δεν πρέπει ν’απορεί κανείς είναι  τι ψήφισαν οι ελληνόφωνοι στην σχετική ευρωδιάσκεψη. Αν τους ρώτησαν  φυσικά .

anagouliadhs

Τα γεγονότα του  (φοβού τις ειδούς του) Μαρτίου κατά χρονολογική σειρά :

O  Πούτιν αποφασίζει να πετάξει εξω από την Ρωσία τις ξένες τράπεζες ,επιτρέποντας μόνο την ύπαρξη θυγατρικών που θα υπόκεινται στη ρωσική νομοθεσία .

Μετά από λίγες  μέρες ,οι εν Βρυξέλλες ευρωπαϊστές και λοιποί  τροϊκανοί οικονομικοί φωστήρες   αποφασίζουν  να …διασώσουν την Κύπρο κουρεύοντας  τις κυπριακές καταθέσεις ,μεγάλο μέρος των οποίων είναι ρωσικές και μάλιστα  αρκετές του είδους με το οποίο δεν παίζει κανείς.

Η χρονολογική σειρά  των γεγονότων δεν είναι σύμπτωση. Οι αποφάσεις που διέρρευσαν  δηλαδή το κλείσιμο των Τραπεζών, η δήμευση μέρους των καταθέσεων  που είναι ήδη φορολογημένες, πριν  μάλιστα  ψηφιστεί ο σχετικός νόμος και άλλα πρωτοφανή δημιούργησαν αντιδράσεις και πανικό . Δημιούργησαν επιπλέον την βεβαιότητα και στους τελευταίους κοιμώμενους τον ύπνο του  βλακός  ότι η ασφάλεια των τραπεζικών καταθέσεων είναι όνειρο χειμερινής νυκτός .

Και μετά ήρθαν τα δύσκολα .Πάνε να  κουρέψουν τις μικρές καταθέσεις , πέφτουν πάνω στην λαϊκή οργή και τον χρηματιστηριακό πανικό .Πάνε να κουρέψουν τις μεγάλες ,πέφτουν πάνω στην ρωσική αρκούδα.

Δύσκολη ζωή για Α(υ)ναγουλιάδηδες….

Και  ιδού το κερασάκι στην τούρτα της  συμφοράς . Πληρώνουμε εμείς δύο φορές για να καταλάβει τις Τράπεζες η τρόϊκα !

«Με αποικιοκρατικό τρόπο επιχειρείται η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, η οποία αντί να στηρίζει την ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας, δημιουργεί συνθήκες που οδηγούν στον αφελληνισμό του εγχώριου τραπεζικού συστήματος και στην πτώχευση ελληνικών επιχειρήσεων, δημιουργώντας την εντύπωση ότι η τρόικα επιχειρεί να κάνει μπίζνες με το ελληνικό δράμα.

Όπως γράφει σήμερα στο κύριο θέμα του το «Βήμα της Κυριακής», οι όροι που επιβάλλει η τρόικα για την ανακεφαλαιοποίηση δεν αφορούν μόνο τον έλεγχο των τραπεζών, αλλά και των ελληνικών επιχειρήσεων. Η τοποθέτηση επιτρόπου στις τράπεζες με αποικιοκρατικού τύπου εξουσίες απειλεί με πτώχευση τις περισσότερες ελληνικές επιχειρήσεις.

Ως εκ τούτου, αναμένονται ανακατατάξεις σε όλους του επιχειρηματικούς τομείς με την έλευση ξένων εταιριών και τη δημιουργία συνθηκών ανακατανομής του πλούτου, όχι σε επίπεδο τάξεων, αλλά μεταφοράς του στα χέρια των ξένων!»  (από εδώ)

Μεταφορά στα χέρια των ξένων με δική μας χορηγία ,εις υγείαν του κορόιδου . Και ο ελληνικός λαός εξακολουθεί να κοιμάται τον ύπνο του προβάτου πριν το Πάσχα.

233 δισ του  χρέους πήγαν στις Τράπεζες . Σου λένε τώρα να τα πληρώσεις  με το αίμα σου  έλληνα πολίτη και ως δανειολήπτης και ως φορολογούμενος . 

Καλό ε;  Ούτε ο Οργουελ δεν το είχε σκεφτεί.

To θέμα είναι βασικά  απλό  και ολέθριο . ‘Ολα τα  χρήματα που δεν είναι χρήματα αλλά  ηλεκτρονικές  λογιστικές  εγγραφές ,τα διαχειρίζονται οι Τράπεζες  και μόνο αυτές . Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν δανείζει  απευθείας τα κράτη αλλά τις ιδιωτικές Τράπεζες . Ιδιωτικές   διότι δεν υπάρχει πλέον κρατική Τράπεζα . Υπάρχει πρόβλεψη στις  εκάστοτε συνθήκες του διαβόλου ότι η ΕΚΤ μπορεί να δανείζει απευθείας τα κράτη αλλά αυτό προϋποθέτει ότι το συγκεκριμένο  κράτος  δεν έχει χρέος πάνω από  το 60 % του ΑΕΠ  (ακαθάριστο εθνικό προϊόν , ο τζίρος ας πούμε). Μόνο που δεν έχει φανεί μέχρι τώρα τέτοιο κράτος . Οι ιδιωτικές λοιπόν Τράπεζες   δανείζονται  από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα με 0,5-1%   και στην συνέχεια  δανείζουν τα κράτη με  επιτόκιο 3,5,6,7% ανάλογα με τις αξιολογήσεις των διάφορων Οίκων οι οποίοι ανήκουν σε αυτούς οι οποίοι κατέχουν και τις Τράπεζες . Μόλις έρθει  το τοκογλυφικό χρήμα στο εκάστοτε κράτος πάει κατευθείαν στις Τράπεζες .

Εχουμε λοιπόν ένα μεγαλοφυές  σχέδιο . Μια λογιστική εγγραφή (αέρας κοπανιστός δηλ.) κυκλοφορεί και αποφέρει τοκάκια και προμήθειες στους εκλεκτούς και γίνεται  ταυτόχρονα ένα άριστο εργαλείο υποδούλωσης και αρπαγής πραγματικού πλούτου. Με τα χρήματα των  κρατικών εγγυήσεων  παίρνουν ρευστό από την ΕΚΤ   με 1% και δανείζουν το ελληνικό δημόσιο με  4,80% με υποθήκευση της  δημόσιας περιουσίας . Και όλα αυτά διότι αν το κράτος πιάσει και κόψει το  άτοκο , δωρεάν χρήμα που χρειάζεται ,όπως γινόταν χιλιάδες χρόνια τώρα ,θα πέσει ο ουρανός να μας πλακώσει .

‘Ετσι έγινε στην Ελλάδα . Αφού γλείψαμε  μπότες , ουρημένες ποδιές ,  ξεφτιλιστήκαμε  ως εκεί που δεν πάει άλλο και κάναμε ό,τι μας διέταξαν  ,μας έστειλαν 233 δισ τα οποία που πήγαν ; Στον κόσμο  για ν’ ανασάνει και να ανακάμψει η οικονομία;   Οχι  βέβαια. Πήγαν στις  -ιδιωτικές πάντα -Τράπεζες για ανακεφαλαίωση δηλαδή για κάλυψη του κεφαλαίου τους λόγω της ζημιάς που είχαν υποστεί από την «κρίση», οι οποίες Τράπεζες παραμένουν ιδιωτικές ,περιλαμβανομένης της Τράπεζας της Ελλάδος . Ενα μικρό τμήμα πήγε στις τσέπες ημετέρων των εκλεκτών.

Εχουμε και λέμε (από το http://www.diaforos.blogspot.gr)  Χορηγίες προς Τράπεζες .

Ν 3723 ΦΕΚ 250 9-12-2008              23.000.000.000
Ν.3845 ΦΕΚ 65 6-Μαι-2010              15.000.000.000
Ν.3864 ΦΕΚ 119 21-Ιουλ-2010        10.000.000.000
Ν.3872 ΦΕΚ 148 3-Σεπ-2010           25.000.000.000
Ν.3965 ΦΕΚ 113 18-Μαι-2011         30.000.000.000
Ν.4031 ΦΕΚ 256 9-Δεκ-2011          60.000.000.000  
Πρ.Νομ.Περ. ΦΕΚ 94 19-4-2012      40.000.000.000   με κλειστή Βουλή –η ΠΝΠ κυρώθηκε την 11-9-12
Και τι έκαναν οι τράπεζες το ρευστό που πήραν (προϊόν των εγγυήσεων των ραγιάδων);;;;; και που όφειλαν να χρησιμοποιήσουν όπως λένε τα ΦΕΚ για χορήγηση δανείων στεγαστικών και προς μικρομεσαίες επιχειρήσεις με ανταγωνιστικούς όρους.
Έδωσαν δάνεια όπως όφειλαν;;;;;  Ναι έδωσαν είναι η απάντηση. 
Αλλά όχι σύμφωνα με τον νόμο. 
Αντί να δανείσουν τους ραγιάδες (που είναι ήδη υποθηκευμένοι) δάνεισαν παρανόμως το Κράτος για να υποθηκεύσουν και την Δημόσια Περιουσία.
Από τον πίνακα των επιτοκίων στην σελίδα του ΟΔΔΗΧ ,στα παρακάτω link φαίνεται ότι από τοις 13/4/2ο10 μέχρι την 20-12-2011 οι αγαπημένοι μας Τραπεζίτες δανείζουν το δημόσιο με επιτόκια της τάξεως του 4,80%. Μα καλά αφού οι τράπεζες χρειάζονταν ενίσχυση (θα ρωτούσαν λογικά κάποιοι) που βρήκαν τα λεφτά για να αγοράζουν έντοκα γραμμάτια;;;;;;;;;;;

 Μα από τις πλάτες των ραγιάδων φυσικά. 
 Ποιων ραγιάδων;;;;;   Την πλειοψηφία του Ελληνικού λαού.

  Ο Ν.4056/2012 που ακολουθεί είχε σχέση με τις ρυθμίσεις για την κτηνοτροφία. Και επειδή μας περνάνε για ζώα είπαν να προσθέσουν μια ακόμα ενίσχυση προς τους φίλους μας τραπεζίτες.Στο άρθρο 21 παρ 1 κάνουν δώρο άλλα 30.000.000.000 €. Η διατύπωση βέβαια είναι εκπληκτική. Είναι ο πρώτος νόμος που αντί για ποσόν αναφέρουν αύξηση εγγυήσεων με ποσοστό 50%. Το άλλο σημαντικό είναι η παράγραφος 7 του άρθρου 21. Με αυτό το άρθρο αν δεν κάνω λάθος που δεν το νομίζω ,κάνουν δώρο και το φόρο που θα πλήρωναν οι κάτοχοι ομολόγων από τη δευτερογενή αγορά.
Μα καλά τι έγιναν  τα 233 δις  των  εγγυήσεων;Έγιναν ρευστό μέσω της ΕΚΤ προς τις Ελληνικές Τράπεζες με 1% επιτόκιο αφού η ΕΚΤ έχει την εγγύηση όλων των ραγιάδων ότι αν οι τράπεζες δεν αποπληρώσουν τότε

1. θα  την αποπληρώσουν οι ραγιάδες  (σημ.ιστολογιου ,εδώ κολλάει η τιτλοποίηση Σαχινίδηή  2. θα βάλουν χέρι  στην περιουσία της Πατρίδας δηλαδή στην περιουσία των μελλοντικών ραγιάδων (των παιδιών σας).

Και καλά το Κράτος που είχε νομοθετήσει για τη στήριξη των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων πώς αποδέχτηκε αυτόν τον δανεισμό. Εκτός από δοσίλογοι είναι και ανισόρροποι;;;;;;
Όχι βέβαια. Απλά η περικοπή αφορά μόνο τους ραγιάδες. Και αφού λεφτά δεν υπάρχουν αποδέχονται τον παράνομο δανεισμό γιατί απλά δεν έχουν μάθει να δουλεύουν.
Ενώ οι ραγιάδες έχουν συνηθίσει και στο τέλος θα καθήσουν να το απολαύσουν κιόλας .
ΠΗΓΗ  : http://diaforos.blogspot.com/2012/01/blog-post.html  και   http://diaforos.blogspot.gr/2012/09/233000000000.html

Στα ίδια περίπου συμπεράσματα έχει καταλήξει και ο πρώην Εισαγγελέας Ιωάνης Σακκάς που σε άρθρο του μεταξύ άλλων αναφέρει και τα  εξής      «Με τη λήξη της ημερομηνίας 31-12-2012 θα πρέπει οι διαχειριστές της εξουσίας να μας πουν τι έγιναν τα τόσα δις ευρώ (περιουσία του ελληνικού λαού) που δόθηκαν μέσω Τραπέζης της Ελλάδος και τις τράπεζες που επέβλεπε, για την ανάπτυξη της χώρας. Ας κάνει ο καθένας τους υπολογισμούς του για το συνολικό ποσόν και να διερωτηθεί τόσα δις ευρώ δόθηκαν ειδικά για την Ανάπτυξη της χώρας από Βουλή και κυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και Ανάπτυξη δεν είδαμε. Περιμένουν τώρα την δόση των 31,5 δις ευρώ για την ανάπτυξη της χώρας. Και τα προηγούμενα δις ευρώ τι έγιναν; Τελικά το μοντέλο χρήσης των ιδιωτικών τραπεζών ως μεσαζόντων για την ανάπτυξη της χώρας με την ενίσχυση αυτών με εγγυήσεις και τίτλους του Ελληνικού Κράτους, αποδεικνύεται ότι είναι μία καλοστημένη απάτη σε βάρος του Ελληνικού Λαού και της περιουσίας του. Η δομημένη οικονομική αφαίμαξη της ελληνικής κοινωνίας με συστηματική προπαγάνδα ότι οι ιδιωτικές τράπεζες πρέπει να διασωθούν γιατί βοηθούν στην Ανάπτυξη της χώρας έχει τραβήξει αρκετά Η τραπεζική μπίζνα είναι στο ζενίθ, ενώ το οικονομικό χάος κυριαρχεί πάνω από τη χώρα σε κάθε Έλληνα. Στο όνομα της Ανάπτυξης και της σωτηρίας της χώρας οι τράπεζες με τη συνεργασία Κυβερνήσεων και Βουλής έφαγαν τον άμπακο και ακόμα δεν χόρτασαν. «  (http://anemos5.blogspot.com/2012/11/blog-post_15.html)
  Τα χρήματα αυτά που ανέρχονται σε 233 δισ μέχρι σήμερα όχι μόνο δεν συνέβαλαν στην ανάπτυξη αλλά κατέστρεψαν την ιδιωτική οικονομία για να διασωθούν οι ιδιωτικές Τράπεζες που αναγορεύτηκαν σε αποκλειστικούς διαχειριστές του δημοσίου χρήματος τώρα δε καλούμαστε να πληρώσουμε τα σπασμένα  .Τι να πληρώσουμε όμως ;  Οπως βλέπουμε , 233 δισ από το δημόσιο χρέος το οποίο καλούμαστε να αποπληρώσουμε εμείς  ως εγγυητές ,είτε ιδιώτες είτε ως πολίτες αυτού του κράτους διότι αυτό σημαίνει εγγύηση του δημοσίου ,το δημόσιο είναι τα δικά ΜΑΣ χρήματα και η δική ΜΑΣ περιουσία η οποία έγινε από τους κόπους μας και τους κόπους και τις αιματηρές θυσίες προηγουμένων γενεών , έχει ήδη πληρωθεί στις Τράπεζες . Οι οποίες Τράπεζες οφείλουν να διαγράψουν τα αντίστοιχα χρέη μέχρι ποσού 200.000 σε κάθε οφειλέτη  τουλάχιστον . Αυτό το επισημαίνει πολύ σωστά και ο Δ.Αντωνίου στο άρθρο – ΒΟΜΒΑ: Η ΑΝΑΚΕΦΑΛΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΓΙΑ ΤΑ ΥΠΕΡΧΡΕΩΜΕΝΑ ΝΟΙΚΟΚΥΡΙΑ. ΠΩΣ ΔΙΑΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΤΑ ΧΡΕΗ ΣΑΣ- όπου  γράφει :
   »  Ι. Τα συνειδητά όργανα του εχθρού-η τρικέφαλη τροικανή κυβέρνηση με τα εξαπτέρυγά κλπ- εξαπατούν τον κόσμο λέγοντας ότι η ανακεφαλοποίηση των τραπεζών ύψους της ως πολιορκητικοί κριοί της προδοσίας Άδωνης και Βορίδης, Βούλτεψη, Κακλαμάνης 24 δις. –που θα προέλθουν από την νέα αναμενόμενη δόση του δανείου από την Τρόικα-θα πάνε όλα ή μέρος αυτών στην «αγορά» και για την τόνωση της οικονομίας (θα δοθούν δηλ. ως επιχειρηματικά δάνεια). Και φυσικά αυτό είναι ΨΕΜΜΑ, διότι όλα τα χρήματα αυτά θα πάνε για να συμπληρώσουν «την αρνητική κεφαλαιακή θέση των τραπεζών» (δηλ. βρίσκονται σε κατάσταση χρεοκοπίας). Αυτό άλλωστε σημαίνει και η λέξη «ανακεφαλαιοποίηση»). Αυτό σημαίνει απλά, ότι όλες οι τράπεζες τώρα βρίσκονται σε «αρνητική κεφαλαιακή θέση», ήτοι τα δάνεια που έχουν χορηγήσει υπερβαίνουν τα «ίδια κεφάλαιά των» (τα δικά τους πάγια κεφάλαια τα οποία οφείλουν να διατηρούνται ακέραια κι ανέπαφα, για εγγύηση των καταθέσεων και των δανείων των ίδιων των τραπεζών). Τα «ίδια κεφάλαια» των τραπεζών ονομάζονται Core Tier I. Ιδού λοιπόν τι λένε οι ίδιες οι τράπεζες για το που θα πάνω τα 24 δις. που θα πάρουν από την Τρόικα:
«Όπως σημειώνει η Ένωση Ελληνικών Τραπεζών,  οι προτάσεις της προς το υπουργείο οικονομικών και το ΕFSF (Tαμείο Χρηματοσπιστοτικής Σταθερότητας) αποσκοπούν στην ικανοποίηση τριών  βασικών στόχων:
1. Τη λήψη μέτρων για την ενίσχυση της καθαρής θέσης των τραπεζών.
2. Την έκδοση κοινών μετοχών  για την κάλυψη των βασικών ιδίων κεφαλαίων των τραπεζών (capital.gr)».
Οι ίδιες οι τράπεζες ομολογούν λοιπόν ότι η δόση των 24 δις. θα πάει για την κάλυψη των «βασικών ιδίων κεφαλαίων των» κι όχι για την χορήγηση δανείων στην αγορά (βλ. και δηλώσεις Βαρουφάκη 4 μέρες πριν στον ΑΝΤ1). (για περισσότερες τεχνικές λεπτομέρειες για πιο ειδικούς βλ. παρακάτω).
Πριν προχωρήσω παρακάτω είναι σημαντικό να πώ, ότι το δάνειο των 31.5 δις. της επόμενης δόσης (στα οποία περιλαμβάνονται και τα 24 δις. προς τις τράπεζες), θα χρεωθούν ως «δημόσιο χρέος», το οποίο θα πληρώσουμε όλοι εμείς οι πολίτες!
ΙΙ.  Η «αρνητική κεφαλαιακή θέση» των τραπεζών (δηλ. η χρεοκοπία των) προήλθε αφενός από το «κούρεμα» των κρατικών ομολόγων που είχαν, με το περίφημo PSI, αλλά και από τα ανεξόφλητα θαλασσοδάνεια που έχουν δώσει σε ημετέρους, επιχειρηματίες, κόμματα κλπ,  με αντίτιμο μίζες υπέρ των τραπεζιτών διευθυντών, αλλά και από τα ανεξόφλητα ληξιπρόθεσμα («κόκκινα» δάνεια) των νοικοκυριών !!
Στο σημείο αυτό είναι σημαντικά δύο πράγματα:
α) οι τράπεζες αποζημιώνονται-με τον παραπάνω τρόπο- για την ζημία που έπαθαν από το κούρεμα των κρατικών ομολόγων που είχαν (PSI), αλλά τα νοσοκομεία, τα πανεπιστήμια, τα ασφαλιστικά ταμεία, και οι χιλιάδες πολίτες μικροομολογιούχοι που είχαν κι αυτοί κρατικά ομόλογα ΔΕΝ αποζημιώνονται για την ζημία που έπαθαν από το «κούρεμα» (PSI). Οι τράπεζες όμως αποζημιώνονται με τα δάνεια που παίρνουμε από την Τρόικα και τα οποία μπαίνουν στο δημόσιο χρέος και τα πληρώνουμε όλοι εμείς! Κι όταν λέμε «τράπεζες» εννοούμε φυσικά τους εκατομμυριούχους μεγαλομετόχους των, ελλήνων και ξένων (εφοπλιστές κλπ),  αλλά και τους χιλιάδες ίσως μικρομετόχους, οι οποίοι όμως κι αυτοί,  αφενός προσδοκούσαν να κερδίσουν ανήθικα χρήματα από την άγρια εκμετάλλευση των απλών δανειοληπτών από τις τράπεζες (με αύξηση της αξίας των μετοχών των) και αφετέρου, οι «μικρομέτοχοι» αυτοί, είναι σε κάθε περίπτωση πολύ πλουσιότεροι από τους φουκαράδες άνεργους δανειολήπτες που όχι μόνο δεν έχουν κεφάλαια για να αγοράσουν μετοχές στο χρηματιστήριο, αλλά ούτε για το καθημερινό φαγητό τους. Δηλ. οι τράπεζες ιδιωτικοποιούν τα κέρδη των (υπέρ των μετόχων των) και κοινωνικοποιούν τις ζημίες των (εις βάρος όλου του λαού).
β) το ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ:  Εφόσον οι τράπεζες θα αποζημιωθούν με 24 δις. της επόμενης δόσης (τα οποία θα πληρωθούν από όλους εμάς ως δημόσιο χρέος-όπως είπα παραπάνω) και για τα ανεξόφλητα ληξιπρόθεσμα δάνεια των νοικοκυριών, οι τράπεζες ΔΕΝ μπορούν (δεν έχουν έννομο συμφέρον) να τα ζητήσουν και από τα νοικοκυριά  για δεύτερη φορά! (αφού θα έχουν καλύψει την ζημία των από τα δάνεια αυτά από την Τρόικα, τα οποία τελικά εξοφλούνται από τον ελληνικό λαό!) !! Γι αυτό λοιπόν, μετά την ανακεφαλοποίηση των τραπεζών, μια τράπεζα ΔΕΝ μπορεί να διεκδικήσει από τον κάθε δανειολήπτη τα οφειλόμενα από αυτόν στα δικαστήρια, διότι αυτή (η τράπεζα) στερείται «ενεργητικής νομιμοποίησης, λόγω έλλειψης εννόμου συμφέροντος» !!, δηλ. δεν νομιμοποιείται να σας τα ζητήσει, αφού έχει αποζημιωθεί από τα λεφτά όλου του  ελληνικού λαού (ο οποίος πληρώνει το δημόσιο χρέος, στο οποίο χρεώθηκαν τα 24 δις. ευρώ της δόσης). Για να ξεφύγει η τράπεζα είναι αδύνατον, διότι αφενός το πράγμα είναι προφανές στην νομική του ουσία, αλλά και πρακτικά,  δεν μπορεί να αποδείξει την νομιμότητα της απαίτησής της κατά του δανειολήπτη, διότι θα πρέπει η τράπεζα να φέρει αποδείξεις από την Τράπεζα της Ελλάδος, το Λογιστήριο του Κράτους, το Ελεγκτικό Συνέδριο και το Υπουργείο Οικονομικών, ότι το ΔΙΚΟ ΣΟΥ δάνειο δεν καλύφθηκε από την δόση αυτή, πράγμα αδύνατο να γίνει πρακτικά κι αν ακόμα ήταν αλήθεια (που δεν είναι φυσικά). Αυτή είναι μια πραγματική ΒΟΜΒΑ, για την οποία θα σας πώ περισσότερα όταν δώ τον νόμο για την ανακεφαλοποίηση των τραπεζών.
γ) και κάτι που δεν φαντάζεστε: Μέχρι τώρα οι τράπεζες  έχουν πάρει από το κράτος το ποσόν των 183 δις.!! σε μετρητά και εγγυήσεις για την «ανακεφαλαίωσή» των!, δηλ. για τον ίδιο λόγο που παίρνουν και τα πρόσφατα 24 δις!! Τα  μετρητά μπαίνουν άμεσα στο δημόσιο χρέος και οι εγγυήσεις ομοίως, όταν αυτές καταπέσουν και πάντα καταπίπτουν. Ήδη το 2013 καταπίπτουν 12 δις, και το επόμενα δύο χρόνια 40 δις. εγγυήσεις του ελληνικού δημοσίου (δηλ  εγγυήσεις του ελληνικού λαού) υπέρ των τραπεζών, για δάνεια που αυτές έχουν πάρει και δεν πλήρωσαν! Και το δημόσιο χρέος και όλα τα παραπάνω κεφάλαια των τραπεζών τα πληρώνουμε εμείς, ως δημόσιο χρέος.
δ) για τα 24 δις. που θα πάρουμε τώρα με την δόση για τις τράπεζες, η Τρόικα (το EFSF) θα πάρει ουσιαστικά και την διαχείριση των τραπεζών, διορίζοντας επίτροπο στο ΔΣ της κάθε τράπεζας. Και η ελληνική κυβέρνηση τι κάνει, όταν έχει δώσει 180 δις, μέχρι τώρα? Γιατί δεν κρατικοποιεί τις τράπεζες με κάποιο τρόπο, αλλά δίνει την διοίκησή των ουσιαστικά στους Τροικανούς?…μα γιατί είναι συνειδητά όργανα του εχθρού!!
ΙΙΙ. Λεπτομέρειες της ανακεφαλοποίησης των τραπεζών:
«Όπως σημειώνει η Ένωση Ελληνικών Τραπεζών,  οι προτάσεις της προς το υπουργείο οικονομικών και το ΕFSF (Tαμείο Χρηματοσπιστοτικής Σταθερότητας) αποσκοπούν στην ικανοποίηση τριών  βασικών στόχων:
1. Τη λήψη μέτρων για την ενίσχυση της καθαρής θέσης των τραπεζών.
2. Τη χρήση ορισμένων χρηματοοικονομικών εργαλείων όπως είναι τα  MaCos  και τα CoCos, με τα οποία πρόκειται να επιτευχθεί  μεγαλύτερη απόδοση για το δημόσιο
3. Την έκδοση κοινών μετοχών  για την κάλυψη των βασικών ιδίων κεφαλαίων των τραπεζών».
Οι τράπεζες ζητούν τον συμψηφισμό ζημιών από το PSI σε ορίζοντα 30ετίας, με φορολογικές υποχρεώσεις σε επίπεδο ομίλου και μείωση των απαιτήσεων για τα ελάχιστα εποπτικά κεφάλαια (Core Tier I) στο 9% του σταθμισμένου ενεργητικού τους ως και το τέλος του 2015, αντί για 10%.    (http://zoidosia.blogspot.gr/2012/11/blog-post_9028.html )
      ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ . 
  Οι πολίτες χρεώνονται δύο φορές το ίδιο ποσό ,ως φορολογούμενοι και ως δανειολήπτες-οφειλέτες προς τις Τράπεζες  με αποτέλεσμα την οικονομική  ,κοινωνική ή ακόμα  και την φυσική τους εξόντωση . Τρελαίνουν τον κόσμο στα τηλέφωνα οι εισπρακτικές εταιρείες για να εισπράξουν ξανά αυτά τα οποία εισέπραξαν οι εντολοδότες τους .Ενόψει της κατάστασης αυτής η συγκυβέρνηση των τροϊκανών ,άβουλη ,μοιραία και ανίκανη να  ελέγξει τις εξελίξεις  ψελίζει κατα καιρούς  ότι έχει την πρόθεση να ρυθμίσει τα χρέη και διάφορες τέτοιες ασπιρίνες για τον καρκίνο.Η  αλήθεια είναι όμως ότι σαν πιόνι του θηριώδους διεθνούς τραπεζικού /τοκογλυφικού κυκλώματος δεν είναι σε θέση να κάνει τίποτα ουσιαστικό .  Θυμίζω ότι οι Τράπεζες πριν 15-20 χρόνια μέσω των γνωστών πανωτοκίων ήταν αυτές που αφάνισαν όλο το μεσαίο βιομηχανικό,βιοτεχνικό ,ξενοδοχειακό ιστό της χώρας,  κατά διαβολική σύμπτωση  ακριβώς πριν  υιοθετήσουμε το ευρώ.Η λύση που πρέπει να επιβάλουν οι  Ελληνες ,αν θέλουν να επιβιώσουν , είναι μία και λέγεται ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ ,δηλαδή  διαγραφή χρεών εφόσον καλύπτονται από το ποσό που εισέπραξαν οι Τράπεζες για κάλυψη των κεφαλαίων τους . Η θα γίνει αυτό ή θα πρέπει να μην επιβληθεί κανείς απολύτως φόρος  ,ένα από τα δύο .Και δεν θα πρέπει να μπερδεύεται κανείς από την δήθεν  απαραίτητη εγγύηση των καταθέσεων .Καταθέσεις =δάνεια   Υποτίθεται ότι τις καταθέσεις  δανείζουν . Ούτε αυτό ισχύει  διότι τα ελάχιστα κεφάλαια που απαιτείται να υπάρχουν στις Τράπεζες είναι 9% . Αυτό σημαίνει  ότι η Τράπεζα  έχει  9 ευρώ ,τα οποία είναι αέρας κοπανιστός διότι δεν έχουν καμμία απολύτως αντιστοιχία ούτε σε χρυσό ούτε σε οποιαδήποτε άλλη αξία  και δανείζει  91 (ανύπαρκτα!) και αυτά τα 91 τα εισπράττει κατόπιν τόσο από τους οφειλέτες όσο και από το κράτος λόγω της …κρίσης , με τοκογλυφικό επιτόκιο . Με τα αέρα-πατέρα χρήματα οι τραπεζίτες έχουν βάλει στο χέρι τόσο την ιδιωτική όσο και την δημόσια περιουσία μας .
Είπαμε ,ούτε ο Οργουελ είχε φανταστεί  ότι ο Μεγάλος Αδελφός θα άκουγε στο όνομα Σάυλωκ.

ΑΠΟ ΤΟ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ  ΖΗΤΗΜΑ  ΣΤΗΝ ΣΧΟΛΗ ΤΟΥ ΣΙΚΑΓΟΥ .

Στο πρώτο μέρος   είδαμε το έργο του  πρώτου και μοναδικού ελεύθερου Κυβερνήτη της Ελλάδας Ιωάννη Καποδίστρια και τις προσπάθειές του να  υπάρξει εθνικό νόμισμα. Προσπάθειες που προφανώς κατέληξαν στην δολοφονία του και στην  συνεχή  έκτοτε  υποδούλωση της Ελλάδας στον αγγλοσαξονικό άξονα και τα διεθνή τοκογλυφικά συμφέροντα . Πώς όμως εξελίχθηκε η κατάσταση αυτή και σε ποιό σημείο βρίσκεται σήμερα;

Στο βιβλίο του Ν.Καλογεροπούλου-Kaloy » Η Ανατομία ενός Εγκλήματος » (Έκδοση EUROPEAN LEAGUE OF GENEVA) ο συγγραφέας χρησιμοποιεί μέθοδο που συνήθως αγνοείται, αλλά που έχει προταθεί από τον Πλάτωνα  και είναι γνωστή διεθνώς στις επιστήμες ως «ανιούσα και κατιούσα διαλεκτική». Η ανιούσα αναφέρεται στην αναγκαία  αναδρομή στις πρώτες αιτίες μιάς καταστάσεως (δηλ. πώς άρχισε και ποιοι είναι οι υπεύθυνοι φορείς) για να αναζητήσει, ως κατιούσα, την συνέχεια των αιτιωδών σχέσεων μέχρι των απωτέρων συνεπειών. Ο συγγραφέας  υπενθυμίζει ότι ήδη στο βιβλίο του «Ο Μαρξιστικός Μύθος», που εξέδωσε το 1984, γράφει «η οικονομική καταστροφή της Ελλάδος είναι τόσον ιστορικώς τελεσίδικη όσο και η Μικρασιατική καταστροφή»

Τονίζει ότι αυτό που εθεωρήθη τότε από πολλούς ως ατυχής «προφητεία» κατέληξε, με νομοτελειακή αναγκαιότητα, στις σημερινές συνέπειες. Κατά τον συγγραφέα, απωτέρα πρώτη αιτία του πλέγματος των σχέσεων μέχρι την σημερινή κρίση είναι η λογική του «Ανατολικού Ζητήματος» και παραθέτει συνάντηση του Τσάρου Νικολάου 1ου και του Άγγλου Πρέσβεως το 1853 οπότε ετέθη και ο απαράβατος Κανών της πολιτικής των «μεγάλων» Δυνάμεων «ποτέ δεν θα επιτρέψουμε η Ελλάδα να γίνει μεγάλη δύναμις» (βλ. J.A.R.Marriott, The Eastern Question). Ο συγγραφεύς αποδεικνύει με στατιστικά στοιχεία ότι η Ελλάς, μεταξύ 1953 και 1973, με ετήσια ανάπτυξη 8% και Ιδιωτικές επενδύσεις 10% του ΑΕΠ κατά τον μαζικόν επαναπατρισμό του μεγάλου ελληνικού κεφαλαίου του εξωτερικού και με εξωτερικό δανεισμό συγκριτικώς μόνον 355 εκατομμυρίων Ευρώ (αντί των …450 δισεκατομμυρίων του σήμερα!), εβάδιζε οριστικώς  στο να γίνει μεγάλη οικονομική δύναμις αλλά τότε ακριβώς τα μεγάλα υπερατλαντικά συμφέροντα απεφάσισαν για ευνόητους λόγους να την σταματήσουν.

Από το 1853 ,ακολούθησαν ιστορικά γεγονότα λίγο πολύ γνωστά ,με εξωθεν κινούμενη εμπλοκή της χώρας σε δύο παγκοσμίους πολέμους που της στοίχησαν  τον ακρωτηριασμό της με την απώλεια της Μικράς Ασίας καθώς και μύριες όσες περιπέτειες που είχαν όλες κοινό παρονομαστή την εμπλοκή του ξένου παράγοντα και την υποταγή των δήθεν ανεξάρτητων  λαοπρόβλητων «Εθναρχών » στα κελεύσματα και τα συμφέροντά του . Σήμερα βρισκόμαστε ακριβώς μπροστά σε μια  παρόμοια  κατάσταση ,με αναβαθμισμένο τον ρόλο της Γερμανίας  ως αιχμή του δόρατος των σχεδίων των ίδιων πάντα «ρυθμιστών» .  Για τον ρόλο της σιωνοκρατούμενης  Γερμανίας   μπορεί κανείς να ανατρέξει στα κείμενα του Παναγιώτη Τραϊανού , στο ιστολόγιο http://www.eamb-ydrohoos.blogspot.com/    όπου υπάρχουν αρκετά διαφωτιστικά  κείμενα σχετικά με το θέμα αυτό.  Η Γερμανία αποδεδειγμένα χρησιμοποιείται  ως κεντρικός μοχλός διάλυσης των ασθενέστερων ευρωπαϊκών κρατών και δημιουργίας της νεο-φεουδαρχικής Ευρώπης των Βρυξελλών.

Ποιό είναι όμως το ιδεολογικό εργαλείο που χρησιμοποιούν τώρα οι κοσμορυθμιστές προκειμένου να πετύχουν την διάλυση των εθνικών κρατών που αντιτίθενται πλέον στα συμφέροντά τους;;

Tα ιδεολογήματα της σχολής του Σικάγου , το λέει και τ’ όνομα της πόλης δεν χρειάζεται πολλή φαντασία ,  και του εμπνευστή της εβραιοαμερικανού   Μίλτον Φρήντμαν   ο οποίος όπως  άλλωστε τα περισσότερα ιδεολογικά εργαλεία της Νέας Τάξης ,έχει τιμηθεί με βραβείο  Νόμπελ για την διδασκαλία του πως διαλύουμε τις ηπείρους οικονομικά και όχι με βόμβες σε περίπτωση που δεν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τις τελευταίες .

H νέα   μορφή του δόγματος του «Ανατολικού Ζητήματος» : Δεν τους διαλύουμε να ησυχάσουμε;

Αφού εφαρμόστηκε στην Λατινική Αμερική ήρθε η σειρά του ευρωπαϊκού νότου. Τι λέει αυτή η περίφημη  Σχολή οικονομικών δολοφόνων ;

» ..Σύμφωνα με τη θεωρία του Φρίντμαν: Οι Κυβερνήσεις πρέπει να καταργούν όλους τους φορολογικούς και εργασιακούς κανόνες και ρυθμίσεις προς όφελος των ιδιωτικών επιχειρήσεων, χωρίς να επιχειρούν και να εγείρουν ζητήματα μονοπώλησης της αγοράς μέσα από κρατικές εταιρίες κοινής ωφελείας  (π.χ. ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΥΔΑΠ) , δηλαδή  πρέπει να ιδιωτικοποιούν την δημόσια περιουσία.  Πρέπει να προβούν σε περικοπές κοινωνικών προγραμμάτων όπως π.χ. τα ταμεία ανεργίας και  τα κοινωνικά επιδόματα σε ασθενείς οικονομικά ομάδες του πληθυσμού. Οι τιμές και οι μισθοί να καθορίζονται μόνο από την αγορά και όχι μέσα από συνδικαλιστικό διάλογο και εγγυήσεις του κράτους για τη διαφύλαξη τους. Δεν πρέπει να υπάρχουν εγγυημένοι κατώτατοι μισθοί. Επίσης πρέπει να ιδιωτικοποιηθεί η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, τα συνταξιοδοτικά ταμεία και η δωρεάν παιδεία. Ακόμα να ιδιωτικοποιηθούν τα Εθνικά πάρκα, ακόμη και τα δάση και οι παραλίες. Οτιδήποτε δηλαδή μπορεί να προσελκύσει επενδύσεις από ιδιωτικές εταιρίες με μοναδικό γνώμονα το κέρδος τους. Ειδικότερα η παιδεία, γα τον Φρίντμαν  και την έννοια του δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος «βρομούσε» σοσιαλισμό.  Τέλος η γενικότερη άποψη του για το ρόλο του κράτους ήταν ότι αυτό πρέπει να περιορίζεται μόνο: «στην προστασία της ελευθερίας μας τόσο από τους εχθρούς εκτός των πυλών όσο και από τους συμπολίτες μας: στη διατήρηση του νόμου και της τάξης, στην επιβολή της εφαρμογής των ιδιωτικών συμφωνιών, στην προώθηση των ανταγωνιστικών αγορών». Με άλλα λόγια, το κράτος πρέπει μόνο να διατηρεί τη συντήρηση της αστυνομίας και του στρατού – οτιδήποτε άλλο, συμπεριλαμβανομένης της δωρεάν παιδείας, είναι μια άδικη παρέμβαση εναντίον της ελεύθερης αγοράς»

Θα πρέπει όμως να πούμε εδώ  ότι οι ιδέες των κυρίων αυτών έχουν επεκταθεί ,φθάνοντα ς πλέον ΚΑΙ στην κατάργηση του στρατού και την αντικατάστασή του από  ιδιωτικά μισθοφορικά σώματα.

» ..  Ο Φρίντμαν δεν ήταν απλώς ένας ιδιοφυής οικονομολόγος, ούτε ένας ακόμα ματαιόδοξος ακαδημαϊκός-ερευνητής, απ’ αυτούς που καβαλάνε το καλάμι πιστεύοντας ότι η επιστήμη αρχίζει και σταματάει σ’ αυτούς. Ήταν κάτι πολύ παραπάνω.
Ήταν αποφασισμένος να κάνει κάτι που ουδείς οικονομολόγος πριν από αυτόν είχε σκεφτεί: να δει δηλαδή τη θεωρία του να εφαρμόζεται στην πράξη, υπό πραγματικές συνθήκες, πάνω σε πραγματικές κοινωνίες, πράγμα που κινώντας γη και ουρανό κατόρθωσε να το πετύχει. Και μάλιστα όχι σε μια κοινωνία, αλλά σε πολλές. Ο Φρίντμαν δεν ήταν ένας οποιοσδήποτε καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Σικάγου. Ήταν ένας γκουρού, ένας άγιος. Δεν είχε μαθητές, αλλά πιστούς. Φοιτητές έτρεχαν στα σεμινάρια να πάρουν κάτι απ’ την αγιοσύνη του και μετά, με το ζήλο των νεοφώτιστων σκορπίζονταν σε διάφορα μέρη του κόσμου να τη μεταλαμπαδεύσουν. Όχι βέβαια από μόνοι τους, μιας και για τον θεάρεστο αυτό σκοπό έσπευδαν να βοηθήσουν τόσο η CIA όσο και το ίδρυμα Φορντ, παρέχοντας αφειδώς υποτροφίες σε παιδιά απ’ τη Λατινική Αμερική και την Ασία λίγο αργότερα που ήθελαν να σπουδάσουν οικονομικά στο μέγα τέμενος του Σικάγου. Περιττό να προσθέσει κανείς ότι τα δικά μας κυβερνητικά φυντάνια  ,όλα , εμπνέονται ,ακολουθούν και εφαρμόζουν μέχρι κεραίας τις οδηγίες αυτές .»

Κύριοι πυλώνες της ιδεολογίας αυτής :

Το δόγμα του σόκ
«Τα πλήγματα πρέπει να επιφέρονται όλα ταυτόχρονα, ώστε, όντας λιγότερο αισθητά, να ενοχλούν λιγότερο.»
(εμπνευσμένο από  Νικολό Μακιαβέλι «Ο Ηγεμόνας» 1513)

«Αν υιοθετήσετε τη προσέγγιση του σόκ ,πρέπει να ενεργήσετε σύντομα, πολλαπλά και ακαριαία.»
(Μίλτον Φρίντμαν σε επιστολή του προς τον στρατηγό Πινοτσέτ 21/4/1975)

Η δικτατορία της ελεύθερης αγοράς
«Τα καλά πράγματα, όπως η δημοκρατία και η προσανατολισμένη στην ελεύθερη αγορά οικονομική πολιτική δεν συμβαδίζουν πάντα.»
(Στέφαν Χάγκαρντ πολιτικός επιστήμονας και μαθητής του Φρίντμαν)

Η θεωρία των  Φρήντμαν-Χαγεκ αντικατέστησε την  επικρατούσα μέχρι τότε θεωρία του άγγλου οικονομολόγου Κέϋνς που υποστήριζε την αναδιανομή μέρους των κερδών του κεφαλαίου στις κατώτερες τάξεις, με τη μορφή κοινωνικών και άλλων παροχών, προκειμένου να αποφεύγεται η κοινωνική δυσαρέσκεια και οι αναταραχές, η άνοδος των δημοσίων δαπανών υπέρ των ανέργων με τη δημιουργία θέσεων εργασίας, η αποτροπή της αύξησης στη φορολογία κλπ. Μπορεί κανείς να βρει περισσότερα στοιχεία σχετικά με την σχολή αυτή στα άρθρα http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2012/02/blog-post_4466.html#ixzz2887WNxGB 

και   http://parallhlografos.wordpress.com/2011/10/17/%CE%B7-%CE%BF%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%83%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%AE-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%83%CE%B9%CE%BA%CE%AC%CE%B3%CE%BF%CF%85-%CE%BF%CE%B9-%CE%B8%CE%B5%CF%89%CF%81/      απ΄όπου αντλήθηκαν πληροφορίες σχετικά με τον Φρήντμαν   ,με αρχική πηγή τα βιβλία του Γεωργίου Αϋφαντή όπου αναλύει το θέμα και τις βαθύτερες διαστάσεις του.

Καμαρώστε τον Φρήντμαν  με το ζεύγος Ρήγκαν εδώ Δεν θα πρέπει να σκεφτεί κανείς ότι πρόκειται πράγματι για ιδεολογικές σχολές που αντιμάχονται μεταξύ τους και επικρατεί κάποια  αλλά για  ιδεολογικό εγχειρίδιο αντίστοιχων ομάδων ισχύος που χρησιμεύει ως  μπούσουλας  για τους ηγέτες-μαριονέτες και τα πειράματα που οφείλουν να εφαρμόσουν στα ινδικά χοιρίδα  των υποτακτικών τους χωρών. Εξυπακούεται ότι οι οδηγίες  εξυπηρετούν αποκλειστικά   τα  αντίστοιχα γεωπολιτικά σχέδια των αφεντικών τους  . Περιττό να προσθέσει κανείς ότι ο Γιωργάκης,ο Αντωνάκης , ο Κουβελάκης και τά άλλα παιδιά  εφαρμόζουν το πείραμα πάνω στις πλάτες μας . Με επωδό «να σώσουν την χώρα» την διαλύουν στα  εξ ων συνετέθη εκτελώντας τις συγκεκριμένες οδηγίες .

ΣΥΝΟΨΙΖΟΝΤΑΣ -Ο ΤΕΛΙΚΟΣ  ΣΤΟΧΟΣ 
Κινδυνεύει να γίνει κανείς πολύ κοινότυπος επαναλαμβάνοντας ότι τελικός στόχος είναι η παγκόσμια κυβέρνηση αλλά δεν αποφεύγεται.
Σε ότι μας αφορά έχουμε τα εξής .Μια χώρα που της επιτράπηκε να απελευθερωθεί μερικώς μόνον υπό μορφή προτεκτοράτου και που τελεί έκτοτε υπό κηδεμονία υπό το δόγμα ότι δεν θα της επιτραπεί ποτέ ,μέσω των απολύτως ελεγχόμενων ηγετών της,να γίνει μεγάλη δύναμη λόγω της γεωστρατηγικής της θέσης και του κινδύνου που θα συνεπαγόταν η ύπαρξη  μιας  ισχυρής Ελλάδας  στην συγκεκριμένη περιοχή σε βάρος των αγγλο-γερμανικών συμφερόντων

Ηδη η χώρα τελεί υπό ασφυκτικό δυτικό  δηλαδή  αμερικανικό -γερμανοσιωνιστικό έλεγχο. Δεν είναι ν’απορεί κανείς  , συνεταιράκια  είναι , το ίδιο κέντρο είναι πίσω απ’ όλα  αυτά  και προορίζεται μέσω της  πλήρους εφαρμογής των οδηγιών Φρήντμαν ,να τεμαχίσει τον ευρωπαϊκό νότο σε περιφέρειες .Πράγμα εύκολο να γίνει μέσω  του εκρηκτικού μείγματος που συνιστά η  ξαφνική φτωχοποίηση, η υποβάθμιση ,το σοκ δηλαδή που είναι αποτέλεσμα των οικονομικών μέτρων που ξέρουμε όλοι  και η  ολοένα αυξανόμενη παρουσία  μη απορροφούμενων  ισλαμιστών  λαθρομεταναστών που νομιμοποιούνται και αποκτούν δικαίωμα ψήφου .

Με τον Α’Παγκόσμιο η Ελλάδα  έχασε τον μισό της πολιτιστικό ,εμπορικό και γεωστρατηγικό κορμό επιρροής  που λέγεται Μικρά Ασία . Μετά τον δεύτερο παγκόσμιο  πόλεμο στον οποίο και πάλι σύρθηκε  τεχνηέντως  αντί να βρίσκεται στο τραπέζι των νικητών ,βρέθηκε στην δίνη εμφυλίου μετά από  επέμβαση των ίδιων δυνάμεων.Υπό το φως των παραπάνω κατευθύνσεων είναι ,νομίζω,κατανοητό το πως και γιατί .

Τώρα ετοιμάζεται και η εξολόθρευση του υπόλοιπου μισού. Το σκηνικό έχει ήδη στηθεί με τον «Καλλικράτη».  Δεν είναι τυχαίο που ο Φούχτελ γυρνάει την Ελλάδα με υποσχέσεις  για χρήματα και έργα ,αλλά και με αιτήσεις για ανεξαρτητοποίηση . Θα σου φτιάξουμε λιμάνια ,θα στείλουμε λεφτά,βάλε εδώ μια υπογραφή… ‘ Ενα ανεξάρτητο κρατίδιο δεν είναι ανάγκη να χρωστάει όπως το κεντρικό  και οι φίλοι μας δεν έχουν ανάγκη από χρήματα  ,έχουν υπολογιστές και γράφουν όσα νούμερα θέλουν.. Η Καταλωνία  μπορεί να  δώσει  σύντομα το παράδειγμα .

Η παρουσία της ομάδας ΕND και της προσφοράς 600 δις για την αγορά του χρέους της χώρας προκάλεσε πολλές συζητήσεις . Για να βγάλει όμως κάποιος συμπέρασμα για την κίνηση αυτή υπάρχουν κάποια πράγματα που πρέπει να κάνει και κάποια που δεν πρέπει να κάνει . Το πρώτο ,για όποιον ενδιαφέρεται να μάθει περισσότερα ,είναι να δει το βιντεο με την ομιλία στο ξενοδοχείο Πρεζιντεντ και το δεύτερο να μην συγχέει την υπόθεση αυτή με την υπόθεση των μετοχών της Τράπεζας της Ανατολής. Μπορεί κάποια άτομα να ταυτίζονται και στις δύο περιπτώσεις αλλά  η υπόθεση και τα χρήματα είναι διαφορετικά . Αυτά για να μην μπερδευόμαστε με τα απλά  διότι υπάρχουν και δύσκολα.

Η ομιλία ήταν εξόχως πατριωτική με αρκετό «Ε» ND  άρωμα . Η ομάδα αυτή έχει καταθέσει έγγραφα με βάση τα οποία υπάρχουν κατατεθειμένα 600   δις  σε ομόλογα του  αμερικανικού δημοσίου με τα οποία προτίθεται να εξαγοράσει το ελληνικό δημόσιο χρέος .  Απ΄όσα έχω διαβάσει ,δεν υπάρχει κανείς μέχρι στιγμής που να έχει προσκομίσει αποδεικτικά στοιχεία για το ότι δεν υπάρχουν αυτά τα ομόλογα ή ότι είναι ψεύτικα.   Οι αιτιάσεις και οι υποθέσεις από site  που πρόσκεινται στην ομογένεια δεν πείθουν διότι δεν  αναφέρουν αποδεικτικά στοιχεία ,εκτός της ανησυχίας της ομογένειας της Αμερικής . Πάλι καλά που βρήκαν καιρό ν’ανησυχήσουν οι  εν Αμερική ταγοί της ομογένειας   .  Σε  δεξιώσεις του πανίσχυρου εβραϊκού λόμπυ τους βλέπουμε συνήθως ή στην αγκαλιά της κατευθυνόμενης από τον Βαρθολομαίο  εκκλησίας .

Αν , ωστόσο , τα ομόλογα είναι παιδικές ζωγραφιές πράγμα που προϋποθέτει ότι οι κάτοχοί τους είναι διατεθειμένοι για κάποιο μυστήριο λόγο  να  γίνουν διεθνώς  ρεζίλι αλλά δεν μπορεί ν’αποκλειστεί  ως πιθανότητα ,μπορεί η ελληνική κυβέρνηση να το διαπιστώσει πολύ εύκολα και μάλιστα υποχρεούται απολύτως να το κάνει . Είμαστε όμως σχεδόν όλοι σίγουροι ότι δεν πρόκειται να το κάνει . Διότι το χρέος έχει σκοπό την διάλυση της χώρας και όχι την ανάπτυξή της . Αλλά το θέμα παραμένει .Αν πάει σε μια χώρα  κάποιος και της πει σου δίνω χρήματα να πληρώσεις το χρέος σου πρέπει το λιγότερο η χώρα αυτή να απαντήσει και να ελέγξει την προσφορά . Δεν  πρόκειται για τον νιγηριανό που γράφει emails  του τύπου πέθανε ο  θείος μου και άφησε  ένα δις στην Ελβετία  βοήθησέ με να το βγάλω , είναι  γνωστά  ,επώνυμα μέλη της ομογένειας  που  εμφανίζονται δημοσίως και καταθέτουν  έγγραφα στην Βουλή και στον Αρειο Πάγο. ‘Αρα λοιπόν η κυβέρνηση οφείλει να απαντήσει . Δεν μπορώ να το ελέγξω εγώ κι εσύ που διαβάζεις το άρθρο ,η κυβέρνηση μπορεί . Ο Αρειος Πάγος επίσης μπορεί .  Η χώρα  κατά την κυβέρνηση βουλιάζει  ,κάποιοι δίνουν 600 δις και εμείς κοιτάμε αν βρέχει ;  Μήπως τους χαλάει η σούπα για μέτρα κι άλλα μέτρα ;   Ο  όρος που τέθηκε να γίνει έλεγχος του χρέους είναι επίσης κάτι στο οποίο όλοι οι ‘Ελληνες θα συμφωνούσαν.

Υπάρχουν ενστάσεις πάνω στην προσφορά της END ;  Βεβαίως ναι. Οπως λέει και ο φίλος Στέργιος  πολλοί  μπορεί να έχουν δεύτερες σκέψεις σχετικά με το αν υπάρχουν τα χρήματα και αν είναι δικά τους αλλά οτιδήποτε  είναι καλύτερο από τους τοκογλύφους και τους προδότες που μας κυβερνούν. Συμφωνώ  και προσθέτω και την  δική μου ένσταση . Tα χρήματα είναι πάρα πολλά και ο τόπος προέλευσής τους είναι η Αμερική . Η βόρεια Αμερική ,όχι η νότια. Η   ύπαρξη και διακίνηση τέτοιου ποσού προϋποθέτει συμφωνίες και διεργασίες σε πολύ ψηλό επίπεδο .Τι ακριβώς σημαίνει αυτό όμως  είναι δύσκολο να πει κανείς.

Συμπέρασμα, είναι νωρίς για συμπεράσματα .  Καλύτερα να δείτε το βίντεο .

 

Δημοσιευμένο στις 9 Μαρ 2012 | ΡΕΠΟΡΤΑΖ-ΕΙΔΗΣΕΙΣ | Συντάκτης: Ramonet Ignacio

Η 21η Φεβρουαρίου 2012 θα είναι, πλέον, για την Ελλάδα, η ημερομηνία της Μεγάλης Παράδοσης. Είναι η μέρα, που με την υπόσχεση ενός δεύτερου πακέτου ευρωπαϊκής βοήθειας, η ελληνική κυβέρνηση αποδέχτηκε τους εξευτελιστικούς όρους που επέβαλε « η συμμορία του τριπλού Α » κατά τη σύνοδο του Eurogroup, την οποία ελέγχει η Γερμανία : δρακόντειες μειώσεις στις δημόσιες δαπάνες, περικοπές στους κατώτατους μισθούς του ιδιωτικού τομέα και στις συντάξεις, απόλυση 150.000 δημοσίων υπαλλήλων, αύξηση της φορολογίας, μαζικές ιδιωτικοποιήσεις…

Κι όμως, οι Έλληνες είχαν ήδη υποστεί ένα πραγματικό « χρηματοπιστωτικό πραξικόπημα », στις 10 Νοεμβρίου, όταν το Βερολίνο τους επέβαλε μια τρικομματική κυβέρνηση, αποτελούμενη από τους σοσιαλδημοκράτες, τους συντηρητικούς και τους ακροδεξιούς, υπό τον Λουκά Παπαδήμο, πρώην αντιπρόεδρο της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας. Όμως, η θυσία τους, ύστερα από την απίστευτα σκληρή θεραπεία-σοκ που υφίστανται επί τέσσερα χρόνια, δεν ωφέλησε σε τίποτα.

Αυτή τη φορά, το χτύπημα είναι ακόμα σοβαρότερο, γιατί από την Αθήνα ζητήθηκε μια τεράστια παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας, « πιθανόν, η μεγαλύτερη που εκχωρήθηκε από μια χώρα σε καιρό ειρήνης ». [1] Στην πραγματικότητα, η Ελλάδα τέθηκε υπό την εποπτεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και, πλέον, σε ότι αφορά στον προϋπολογισμό και τα δημοσιονομικά της, δεν έχει παρά μια « περιορισμένη κυριαρχία ».

Η επίθεση που δέχτηκε η Ελλάδα ήταν αναμενόμενη. Άλλωστε, αποτελεί άριστο μέσο παραδειγματισμού προς τις άλλες χώρες της Ευρωζώνης που αντιμετωπίζουν δυσκολίες (Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία). Ήδη από τον Ιούλιο του 2011, ο Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ, πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου και πρόεδρος του Eurogroup [2] προειδοποιούσε : « Η εθνική κυριαρχία της Ελλάδας θα περιοριστεί σημαντικά ». [3] Και στις 27 Ιανουαρίου, φέτος, η βρετανική εφημερίδα « Financial Times » έδωσε στη δημοσιότητα ένα γερμανικό έγγραφο που καλούσε την Αθήνα να υποδεχτεί έναν μόνιμο επίτροπο με δικαίωμα βέτο, για να επιβλέπει τον προϋπολογισμό του κράτους και να μπλοκάρει κάθε μη επιτρεπτό από τους πιστωτές της Ελλάδας έξοδο. Τέλος, την παραμονή της συμφωνίας, σε συνέντευξή του στο γερμανικό εβδομαδιαίο περιοδικό « Der Spiegel », ο Βόλκερ Κάουντερ, ηγέτης της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης (CDU) στο Κοινοβούλιο, προχώρησε ακόμα περισσότερο, ζητώντας την αποστολή στην Ελλάδα « γερμανών δημοσίων υπαλλήλων για να βοηθήσουν στη δημιουργία μιας αποτελεσματικής χρηματοπιστωτικής διοίκησης ». Το ίδιο αίτημα, εξάλλου, διατύπωσε και ο ίδιος ο υπουργός Οικονομίας της χώρας, Φίλιπ Ρέσλερ.

Δεν φτάσαμε ακόμα εκεί, αλλά η συμφωνία της 21ης Φεβρουαρίου προβλέπει « τη μόνιμη παρουσία στην Ελλάδα μιας αποστολής της Κομισιόν » για να ελέγχει και να επιβλέπει τον ισολογισμό, καθώς και « μια ενισχυμένη παρουσία της τρόικας για να επιβλέπει σε μόνιμη βάση την εξυπηρέτηση του χρέους ».

Τα κεφάλαια που μεταφέρθηκαν στο πλαίσιο της βοήθειας θα τοποθετηθούν σ’ έναν κλειστό λογαριασμό, στον οποίο μόνο η τρόικα θα έχει πρόσβαση και όχι η ελληνική κυβέρνηση. Ο λογαριασμός αυτός θα χρησιμεύσει αποκλειστικά για την εξυπηρέτηση του εθνικού χρέους και όχι για την πληρωμή των μισθών και των συντάξεων. Τα νέα ομόλογα του ελληνικού κράτους δεν θα υπόκεινται πλέον στον ελληνικό νόμο, αλλά στον βρετανικό… Και σε περίπτωση διαφωνίας μεταξύ της Αθήνας και των ιδιωτών πιστωτών της, αυτή θα κρίνεται στο Λουξεμβούργο και όχι στην Ελλάδα… Δεν είναι ακόμα επίσημο, αλλά όλα δείχνουν ότι η Ελληνική Δημοκρατία δεν είναι πια κυρίαρχο κράτος.

Σιωπηρά, η Ευρωπαϊκή Ένωση πέρασε σε ένα νέο στάδιο. Στο εξής, τα δυνατά κράτη (εκείνα που έχουν « τριπλό Α » συν η Γαλλία) απαιτούν από όλα τα υπόλοιπα, ιδιαίτερα τις χώρες της περιφέρειας, να αλλάξουν καθεστώς. Δεν πρόκειται ακριβώς για καθεστώς αποικίας, όμως μοιάζει πολύ μ’ ένα είδος διοίκησης το οποίο οι μεγάλες δυνάμεις εφάρμοζαν την αποικιοκρατική περίοδο, το προτεκτοράτο.

Για τους αποικιοκράτες, το προτεκτοράτο ήταν ένας τρόπος να επεκτείνουν την πολιτική και διοικητική τους επιρροή και να θέτουν υπό επιτήρηση ξένα εδάφη από τα οποία επιθυμούσαν να αρπάξουν τα πλούτη τους, χωρίς, ωστόσο, να επιβαρυνθούν με τα μειονεκτήματα και τα έξοδα που προϋποθέτει μια ξεκάθαρη προσάρτηση. Η διαφορά με την αποικία είναι ότι « το προστατευόμενο κράτος » διατηρεί επίσημα τους θεσμούς του, αλλά παραχωρεί στην « προστάτιδα δύναμη » την εξωτερική του πολιτική και κυρίως την οικονομία του και το εξωτερικό εμπόριο.

Σ’ ένα τέτοιο πλαίσιο παρακολουθούμε, στους κόλπους της Ε.Ε. και ιδιαίτερα της Ευρωζώνης, από την αρχή (το 2008) της χρηματοπιστωτικής κρίσης, την εμφανή απώλεια της κυριαρχίας των πιο αδύναμων κρατών. Είναι η προκαταρτική φάση, πριν από το θλιβερό τελικό στάδιο του « ευρωπαϊκού προτεκτοράτου », για το οποίο ωριμάζει η Ελλάδα.

Τον Σεπτέμβριο του 2001, η Άνγκελα Μέρκελ πρότεινε ένα νέο πρότυπο, την « marktkonforme demokratie » (δημοκρατία συμβατή με την αγορά), το οποίο προσδιόρισε κάπως έτσι : « Η κατάρτιση του κρατικού προϋπολογισμού είναι προνόμιο του Κοινοβουλίου, πρέπει όμως να βρούμε τρόπους, ώστε η δημοκρατική αυτή απαίτηση να είναι συμβατή με τις επιταγές της αγοράς ». [4] Η αγορά είναι πλέον το σημείο αναφοράς : τις εκλογικές αποφάσεις δεν τις παίρνουν πια οι πολίτες αλλά τα χρηματιστήρια, οι τράπεζες και οι κερδοσκόποι. [5]

Η νέα αυτή αντιδημοκρατική φιλοσοφία κερδίζει σιγά σιγά την Ευρώπη. Μεταφράζεται σε νόμους και συνθήκες που περιορίζουν όλο και περισσότερο το περιθώριο ελιγμών των κυβερνήσεων και λειτουργούν ως « αυτόματος πιλότος » για να καθυποτάξουν τις κοινωνίες και να τις οδηγήσουν με υφέρποντα και μυστικό τρόπο προς μια ομόσπονδη Ευρώπη. Από αυτήν την άποψη, η τιμωρία της Ελλάδας είναι το μοντέλο που απειλεί κάθε απείθαρχη ευρωπαϊκή χώρα. Και θα γίνει και επίσημα κανόνας τον ερχόμενο Ιούλιο, όταν επικυρωθεί ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ESM – Μόνιμο Ταμείο Διάσωσης).

Σχεδιασμένο από την Άνγκελα Μέρκελ και επικυρωμένο από τον Νικολά Σαρκοζί, το ESM είναι μια νέα διακυβερνητική οργάνωση, ένα είδος ευρωπαϊκού ΔΝΤ. Για την ώρα, περνά προς επικύρωση από τα εθνικά κοινοβούλια, χωρίς δημόσιο διάλογο, [6] παρ’ όλο που, εξαιτίας των χαρακτηριστικών του, μπορεί να έχει καταστροφικές επιπτώσεις στους πολίτες. Πράγματι, το ESM προβλέπει χρηματοπιστωτική βοήθεια σε χώρες που την έχουν ανάγκη, υπό την προϋπόθεση να παραχωρήσουν ένα μέρος της κυριαρχίας τους, αποδεχόμενες την εποπτεία της ευρωπαϊκής τρόικας και υιοθετώντας αδίστακτα σχέδια προσαρμογής.

Το ESΜ είναι δομικά τμήμα του « Φορολογικού Συμφώνου », που υιοθετήθηκε στις 30 Ιανουαρίου από 25 από τους 27 αρχηγούς κρατών της ΕΕ. Το πραγματικό όνομα του τρομερού αυτού συμφώνου είναι « Συνθήκη για τη σταθερότητα, τον συντονισμό και τη διακυβέρνηση στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση » [7] και είναι επίσης αποτέλεσμα μιας γερμανικής απαίτησης. Θα υποχρεώνει τα κράτη που το υπογράφουν να εγγράφουν στο Σύνταγμά τους (ή τουλάχιστον σε έναν νόμο) τον περίφημο « χρυσό κανόνα » για τη διατήρηση του ελλείμματος του προϋπολογισμού σε ποσοστό μικρότερο από το 5% του ΑΕΠ. Οι χώρες που δεν θα σέβονται αυτόν τον περιορισμό θα βρίσκονται υπόλογες στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και θα υφίστανται σοβαρές κυρώσεις.

Ο Καρλ Μαρξ διαβεβαίωνε ότι στη βιομηχανική εποχή οι κυβερνήσεις ήταν απλώς τα διοικητικά συμβούλια της μπουρζουαζίας. Παραφράζοντάς τον, θα μπορούσαμε να πούμε ότι σήμερα, στην εποχή της « Ευρώπης του “λιταρχισμού” » [8] της Άνγκελα Μέρκελ, οι κυβερνήσεις γίνονται τα διοικητικά συμβούλια των αγορών. Ως πότε ;

Πηγή και μετάφραση:@valia_kaimaki
http://monde-diplomatique.gr/
Ο Ramonet Ignacio είναι διευθυντής της Ισπανικής έκδοσης της « Le Monde diplomatique »

Πηγή         http://www.koutipandoras.gr/?p=16818