Το δημοψήφισμα είναι βασικό και απαραίτητο στοιχείο  του δημοκρατικού πολιτεύματος.

Ως τέτοιο εννοείται το πραγματικό δημοκρατικό πολίτευμα της αρχαίας Αθήνας,προσαρμοσμένο στις σύγχρονες ανάγκες και συνθήκες και όχι το ψευδεπίγραφο δυτικού τύπου πολίτευμα που ονομάζεται ” κοινοβουλευτική αντιπροσωπευτική δημοκρατία”, δημιούργημα του 16ου μΧ αιώνα.

Ενα δημοψήφισμα έχει τις εξής  βασικές προϋποθέσεις:

1) Την γενική ύπαρξη παιδείας στο σύνολο του πληθυσμού,όχι της αποβλακωτικής  σύγχρονης “εκπαίδευσης”

2) Την πλήρη, λεπτομερή και εύκολα διαθέσιμη σε όλους τους πολίτες ενημέρωση για το θέμα που τίθεται και τις ερωτήσεις που πρέπει να απαντηθούν, συμπεριλαμβανομένων των συνεπειών της κάθε απάντησης

3) Την σαφή και κατανοητή διατύπωση των ερωτημάτων

4) Την ύπαρξη προκαθορισμένου και σαφούς νομικού πλαισίου για την διενέργειά του

5) Την ύπαρξη Συνταγματικού Δικαστηρίου που,ανάμεσα στα καθήκοντα ελέγχου της συνταγματικότητας των νόμων (καταργουμένου του σοφίσματος της έννοιας του εννόμου συμφέροντος), θα έχει και τον έλεγχο της νομιμότητας και της σαφήνειας των ερωτημάτων του δημοψηφίσματος και

6) Υπό την αυστηρή  και μόνο προϋπόθεση τήρησης των  προηγουμένων ,την θέσπιση της υποχρεωτικής ψήφου ωστε να αποφευχθεί το φαινόμενο ν’αποφασίζουν οι  κάθε είδους μειοψηφίες ,σύμφωνα και την αρχή του Σόλωνα ότι θεωρούμε άτιμον αυτόν ο οποίος δεν μετέχει στα κοινά.

Στην παρούσα περίπτωση τίποτα απ’ όλα αυτά δεν υφίσταται. Η πρόσφατα εκλεγμένη κυβέρνηση,ως πνιγμένος που πιάνεται από τα μαλλιά του,αποφάσισε την διενέργεια δημοψηφίσματος ,το πρώτο μετά από 40 σχεδόν χρόνια προκειμένου να αποφανθεί ο λαός μέσα σε μία εβδομάδα  για το συγκεκριμένο σοβαρό ζήτημα.

‘Εστω κι έτσι, η πλειοψηφία του εκλογικού σώματος προσήλθε στην κάλπη και σε απάντηση του ερωτήματος αν εγκρίνει ή όχι τα μέτρα της τρόικας των δανειστών,της γνωστής, που η κυβέρνηση προήγαγε ατυχώς σε “θεσμούς”  απάντησε με 61,31% ΟΧΙ –  38,69 ΝΑΙ και αποχή περίπου 38% .

Το ΝΑΙ δεν θέλει και πολύ σκέψη. Ποσοστό 38,69 % των πολιτών,για τους δικούς τους λόγους,ενέκριναν τα μέτρα και βεβαίως τα μνημόνια από τα οποία προκύπτουν αυτά.

Ενα 38% περίπου του εκλογικού σώματος προτίμησε αποχή ,ποσοστό όχι πολύ μακρυά από το σύνηθες ποσοστό αποχής των τελευταίων ετων. Η αποχή δικαιολογήθηκε από πολλούς πολίτες ως άρνηση να εμπλακούν στα “παιχνίδια” της κυβέρνησης,ως “παγίδα” κλπ. Πολλές από αυτές τις αντιρρήσεις μπορεί και πιθανότατα είναι βάσιμες,στον βαθμο όμως που δεν εξωτερικεύονται δεν έχουν  κάποιο απτό πολιτικό αποτέλεσμα. Αυτό συμβαίνει διότι κατά τα καλώς γνωστά,το αλφάβητο δηλαδή  της νομικής επιστήμης αλλά και της λογικής  χωρίς την οποία νομική επιστήμη δεν υφίσταται, κάθε βούληση για να έχει οποιοδήποτε έννομο αποτέλεσμα πρέπει να είναι απευθυντέα. Δηλαδή να εξωτερικευτεί από τον κόσμο της σκέψης και να απευθυνθεί σε αυτόν στον οποίον πρέπει να απευθυνθεί. Εκτός από την περίπτωση οργανωμένου φορέα με εκπεφρασμένες θέσεις,το να συζητάς με τους φίλους σου προσωπικά ή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης,δεν έχει κανένα αποτέλεσμα, για την κυβέρνηση τουλάχιστον.Για την πολιτική λοιπόν εξουσία, το γεγονός ότι ο πολίτης δεν πήγε στην κάλπη μπορεί να ερμηνευτεί  είτε ότι είναι απαθής και δεν ενδιαφέρεται για τα κοινά, είτε  ότι ήταν άρρωστος ,ή ότι ηταν στο εξωτερικό,ή ότι πήγε για μπάνιο, ή ότι είναι μεν πολιτικοποιημένο άτομο και έχει αντιρρήσεις αλλά δεν μπήκε στον κόπο να τις εξωτερικεύσει πολιτικά κλπ. Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να ειπωθεί ότι η σύγχρονη πολιτική εξουσία επωφελείται από το φαινόμενο της αποχής και αυτό προκύπτει από την ουσιαστική κατάργηση της υποχρεωτικής  ψήφου.

Ας πάμε τώρα στο ΟΧΙ, στην πλειοψηφία του εκλογικού σώματος,στο ποσοστό 61.31%

Το ΟΧΙ σημαίνει κατ’αρχάς σαφή απόρριψη των συγκεκριμένων μέτρων που προτάθηκαν από τους “δανειστές”.H σύμπτωση των απόψεων της κυβέρνησης με το ποσοστό αυτό δεν σημαίνει έγκριση υπό τύπον λευκής επιταγής προς αυτήν διότι πολύ απλά τέτοιο ερώτημα δεν τέθηκε και  ουδείς μπορεί να εξάγει συμπεράσματα από αυθαίρετες και φανταστικές απαντήσεις σε ερωτήσεις που δεν τέθηκαν. Από εκεί και πέρα προφανώς κινείται σε ένα εύρος που κυμαίνεται από το  όχι στα μέτρα, ίσως ναι στην πιθανή εξέρευση μιας ευνοϊκότερης από τα παραπάνω μέτρα συμφωνίας έως και οχι στα μνημόνια και το ίδιο το ευρώ. Από που προκύπτει αυτό; Από τις ίδιες τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έλαβε χώρα το δημοψήφισμα.

Οι Ελληνες πολίτες κλήθηκαν να αποφασίσουν κάτω από ένα καθεστώς πρωτοφανούς τρομοκρατίας  που τους επιβλήθηκε από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα με κλειστές τις ελληνικές τράπεζες και ουρές στα ΑΤΜ με όριο αναλήψεων 60 ευρώ την ημέρα ,υπό καθεστώς bank run (φόβου μαζικών αναλήψεων και κατάρρευσης του χρηματοπιστωτικού συστήματος) και με τα ΜΜΕ να τρομοκρατούν επί 24ώρου βάσεως τους πολίτες ότι ένα πιθανό ΟΧΙ θα είχε ως βέβαιο αποτέλεσμα την έξοδό μας από το ευρώ ,την συνακόλουθη καταστροφή μας,ότι θα πέσει ο ουρανός να μας πλακώσει και άλλα πολλά.Την εκτίμηση/απειλή αυτή επανέλαβαν μάλιστα με επίσημες  δημόσιες δηλώσεις τους πολιτικοί στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Η  βασική ,εξάλλου,  επωδός και τα διαφημιστικά φιλμάκια  των υποστηρικτών του ΝΑΙ ήταν ακριβώς αυτό, ότι με το ΝΑΙ μένουμε Ευρώπη και στο ευρώ, ενώ με το ΟΧΙ φεύγουμε από το ευρώ.  Τις δηλώσεις αυτές  επανέλαβαν  πρωθυπουργοί και ανώτεροι και ανώτατοι παράγοντες της ΕΕ  στο εξωτερικό.

Μετά απ’ όλα αυτά  όμως η πλειοψηφία αποφάσισε ΟΧΙ, που σημαίνει σαφέστατα ότι ΟΧΙ σημαίνει ,όχι μόνο ΟΧΙ στα μέτρα αλλά και ΟΧΙ στα μνημόνια και εν τέλει στο  ίδιο το ευρώ διότι δεν μας ενδιαφέρει να πεθάνουμε και να τελειώσει η χώρα δια παντός προκειμένου να μείνουμε στο ευρώ και προτιμούμε να επιβιώσουμε χωρίς αυτό, εφόσον δεν γίνεται αλλιώς. Αυτό προκύπτει από το ότι η συγκεκριμένη πλειοψηφία του ΟΧΙ έλαβε σαφώς υπόψη της ως πιθανό επακόλουθο της ψήφου της την έξοδο από το ευρώ χωρίς αυτό να την κάνει να μεταστραφεί υπέρ του ΝΑΙ,ή να απέχει.

Την επόμενη κιόλας ημέρα του δημοψηφίσματος ,οι πολίτες ξύπνησαν με την είδηση ότι παραιτήθηκε ο Υπουργός Οικονομικών Γ.Βαρουφάκης ,ένας βασικότατος υποστηρικτής του ΟΧΙ και βασικός συντελεστής του. Αμέσως μετά βλέπουμε την κυβέρνηση να επιζητεί πολιτική συναίνεση από την μειοψηφία των πολιτικών αρχηγών του ΝΑΙ και να δηλώνει στο σχετικό συμβούλιο πολιτικών αρχηγών (που καλύτερα να μην σχολιάσει κανείς τις προσωπικότητες των συμμετεχόντων) ότι θα πάει στις διαπραγματεύσεις με την ακλόνητη πεποίθηση να επιτευχθεί συμφωνία εντός ΕΕ και εντός ευρώ.

‘Οποια άποψη κι αν έχει κανείς και ό,τι και αν νομίζει για την θέση αυτή, ένα είναι σίγουρο, ότι αυτή ΔΕΝ είναι η εντολή που έλαβε η κυβέρνηση με το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015. Συνακόλουθα, ενδεχόμενη  νόθευση και μετατροπή ενός τέτοιου ηχηρού αποτελέσματος στο αντίθετό του δεν προμηνύει καλά αποτελέσματα και μακάρι να διαψευστούμε.

Το θέμα ωστόσο παραμένει, ότι για να υπάρξει πραγματική δημοκρατία στον τόπο που την γέννησε θα πρέπει να υπάρξει ,το συντομότερο και αμέσως μόλις το επιτρέψουν οι συνθήκες, το απαραίτητο νομικό πλαίσιο και οι ουσιαστικές προϋποθέσεις που θα κάνουν τα δημοψηφίσματα μέσον  εφαρμογής της πραγματικής δημοκρατίας και  όχι εργαλείο πιθανών καταστρεπτικών πολιτικών χειρισμών.

ΔΙΚΑΙΟ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ

Advertisements