Tον κόσμο μας συγκλονίζουν συχνά πολιτικές και θρησκευτικές θεωρίες που γίνονται αφορμή τρομερών συγκρούσεων και διαχωρισμού των ανθρώπων σε διάφορες  κατηγορίες οπαδών που αδυνατούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους. Ωκεανοί μελανιών και ποταμοί αίματος έχουν χυθεί για την υπεράσπισή ή την κατάρριψη της εκάστοτε  θεωρίας. Περίεργο πράγματι φαινόμενο σε μια ανθρωπότητα που κύριο μέλημά της ήταν ανέκαθεν η επιβίωση και όχι οι φιλοσοφικές και θρησκευτικές αναλύσεις.

Ο διαχωρισμός ξεκινάει  με την έννοια του  εγωϊστή ,ζηλόφθονα ,εκδικητικού και καταστροφικού Θεού της Παλαιάς Διαθήκης και καταλήγει στον  κτηνώδη ατομικισμό  και υλισμό της εποχής μας  που κινδυνεύει να παρασύρει τα πάντα στο διάβα του.  Υπήρχε κάποτε ,λέει το ιερό βιβλίο , μια ανθρωπότητα  που μίλαγε μία γλώσσα  και είχε μία γνώση και μία τεχνολογία ικανή να φτάσει  τον Θεό (της Παλαιάς Διαθήκης). Αυτή είναι η αλληγορία του βιβλικού Πύργου της Βαβέλ. Η συνέχεια είναι γνωστή. Μια «θεϊκή» οδηγία  θολωσε τα μυαλά των τότε ανθρώπων και τους έκανε να μιλάνε πλέον διαφορετικές γλώσσες,να διασκορπιστούν στα πέρατα της γης και να χάσουν το επίπεδο του πολιτισμού και τη μνήμη τους. Αντίστοιχες ιστορίες θεών που κατέστρεψαν την τότε ανθρωπότητα είτε γιατί ήταν πολύ ανταγωνιστική είτε γιατί ήταν ελαττωματική υπάρχουν σε πολλές μυθολογίες και στην δική μας φυσικά. Ο Πύργος της Βαβέλ όμως  περιγράφει  και σηματοδοτεί αυτόν τον απότομο διαχωρισμό και την πτώση της ανθρωπότητας από ένα αξιοζήλευτο επίπεδο πολιτισμού και επιστήμης στο επίπεδο του περιπλανώμενου νομάδα χωρίς πολιτισμό και χωρίς μνήμη. Η παλιά ,παγανιστική για ορισμένους, αντίληψη της ενότητας του ανθρώπου με την δημιουργία ,την φύση ,το σύμπαν , χάθηκε και αντικαταστάθηκε με την αυθεντία του δεσπότη και τον φόβο της τιμωρίας ,τις ενοχές και την απέχθεια  του ανθρώπου ακόμα και για το ίδιο  το σώμα του.

‘Εκτοτε , στο διάβα της ιστορίας,ένα σωρό » -ισμοί «πολιτικοί και θρησκευτικοί  πλημμυρίζουν  τον κόσμο. Ο προσεκτικός  μελετητής θα ανακαλύψει ότι όλες αυτές οι θεωρίες δημιουργήθηκαν από μικρές αλλά ισχυρές ομάδες στα πλαίσια συγκεκριμένων πολιτικών  σχεδιασμών και στην συνέχεια επιβλήθηκαν κάθε άλλο παρά αναίμακτα και  ότι δεν ήταν  αποτέλεσμα κάποιας θείας επέμβασης στον κόσμο μας. ‘Οτι  επίσης οι ιδεολογίες, κοινωνικές ή θρησκευτικές, που συντάραξαν τον κόσμο  δεν είναι  αποτέλεσμα τυχαίων κοινωνικών διεργασιών αλλά στοχευμένες επιλογές ολίγων. Καθώς και το ότι οι ομάδες  αυτές των ολίγων  είχαν μια απίστευτα καλή  γνώση της ανθρώπινης ψυχολογίας και  φυσιολογίας γενικότερα που τους επέτρεψε να χρησιμοποιούν  στην συνέχεια  τα ιδεολογικά τους εργαλεία σαν μπάλα του μπιλιάρδου υπηρετώντας ευρύτερους σχεδιασμούς και ανακατατάξεις σε  βάρος πάντα της εξέλιξης της ανθρωπότητας  όσο  εύκολα θα έβαζε ένας μεσήλικας  μια ομάδα δεκάχρονα παιδιά να τσακωθούν μεταξύ τους . Ο χριστιανισμός κατά του παγανισμού και των αρχαίων θρησκειών. Ο κουμμουνισμός κατά του ναζισμού και αντίθετα, ο φιλελευθερισμός κατά του σοσιαλισμού και η τελευταία πράξη του δράματος ,ο ισλαμισμός κατά του χριστιανισμού. Κατώτερες, ακραίες και φανατικές ομάδες  κατά όποιας ομάδας της αθρωπότητας κινδύνευε και κινδυνεύει  να ξεφύγει και να εξελιχτεί πνευματικά και επιστημονικά. ‘Οπως είχε πει ο γνωστός επιστήμονας Καρλ Σέηγκαν (Carl Sagan) αν δεν είχε καταστραφεί ο αρχαίος κόσμος και η γνώση του θα είμαστε στο φεγγάρι από το 1500μΧ. Αντ’αυτού ήμασταν στο Μεσαίωνα όπου οι επιστήμονες και οι αντιφρονούντες καίγονταν στις πλατείες. Αυτή ήταν πράγματι μια  τεράστια δραματική οπισθοδρόμηση και ως τέτοια δεν συνιστά φυσιολογική εξέλιξη διότι ανάποδη εξέλιξη  απλά δεν υφίσταται.  Η οπισθοδρόμηση ,που είναι ανάλογη της σημειολογίας του πύργου της Βαβέλ , προϋποθέτει κάποια ισχυρή εξωτερική επενέργεια και ένα κέντρο από το οποίο να προέρχεται. Τι γίνεται λοιπόν όταν μυθολογίες και  φανταστικές αλληγορικές θεωρίες επαναλαμβάνονται μπροστά στα μάτια μας;

Εμβαθύνοντας σε αυτήν την διαδικασία ,παρατηρεί κανείς ότι το μείζον πρόβλημα δεν υπάρχει τόσο στην ίδια την υφή των θρησκευτικών και πολιτικών αυτών θεωριών αλλά στον τρόπο που αυτές χρησιμοποιούνται. Το αρχικό σχέδιο είναι συνήθως  υπέροχο αλλά  ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες. Η θρησκεία της αγάπης που επιτρέπει να σφάζεις τον αντίπαλο και να διαμελίζεις τον αιρετικό. Η ισότητα και η αδελφότητα που κατέληξε στο να πάρουν φωτιά οι γκιλοτίνες, τα δικαιώματα του εργάτη που κατέληξαν στα γκουλάγκ της σοβιετικής ένωσης ,τα οράματα του εθνικοσοσιαλισμού που κατέληξαν στον Χίτλερ, η ελεύθερη οικονομία που καταλήγει στην πλήρη χρεοκοπία , η αγάπη για τον όποιον θεό που επιτάσσει να σφάζουμε τους άπιστους και ούτω καθ’ εξής. ‘Ολα τα ζώα είναι ίσα αλλά…μερικά είναι ποιό ίσα από τ’ άλλα! Είναι άραγε η φοβερή ανθρώπινη φύση και η κτηνώδης πλευρά της αυτή που τελικά καταλαμβάνει και αλλοιώνει  εκ των έσω ακόμα και την πιο τέλεια θεωρία και την χρησιμοποιεί για την ικανοποίηση των παθών της ή μήπως το εκάστοτε ιδεολογικο-πολιτικό σύστημα  χρησιμοποιείται από κάποιους που ξέρουν άριστα την ανθρώπινη ψυχολογία και είναι σε θέση να εκμεταλλεύονται τόσο την καλοπροαίρετη όσο και την σκοτεινή πλευρά της για να ελέγχουν τους πληθυσμούς και να επιβάλουν τις θελήσεις τους; Εδώ συναντάμε το πρόβλημα της ψυχοπάθειας/κακού  που φαίνεται να διατρέχει την ανθρώπινη ιστορία και που έχει απασχολήσει αρκετούς συγγραφείς τελευταία διότι φαίνεται πράγματι ότι «κάτι » είναι  ανεξήγητα  λάθος στην  γνωστή ιστορική μας πορεία.

Στην πληθώρα των ιδεολογιών που έχουμε συναντήσει και στις δεκάδες των αποκαλύψεων που έρχονται θα πρέπει κανείς να είναι πολύ παρατηρητικός όχι ως προς το αν μια παλιά ή νεοεμφανιζόμενη θεωρία ακούγεται καλή αλλά στο πώς ακριβώς και για ποιό σκοπό χρησιμοποιείται και κυρίως από ποιούς. Ας μην γελιόμαστε.Η ανθρωπότητα δείχνει να αφυπνίζεται. Αργά , σταθερά και δύσκολα αλλά αφυπνίζεται. Στο  γνωστό ως τώρα παρελθόν είχε την  ευκαιρία να εξελιχθεί αλλά εμποδίστηκε. Τώρα που προσπαθεί και πάλι ,θα βρεθούν  πολλοί τόσο με καταστροφικά σενάρια όσο και με ελκυστικά δολώματα. Κανείς δεν βάζει μια βρωμούσα για δόλωμα. Αυτό  τουλάχιστον είναι κάτι που πρέπει να θυμόμαστε πριν γίνουμε χειροκροτητές οποιουδήποτε.

Advertisements